Foto: iStock—Getty Images Plus
Marrë nga TIME
Askund kostoja e injorimit të shëndetit të grave nuk është më e dukshme ose më e korrigjueshme sesa në tru. Mbyllja e hendekut në shëndetin e grave mund t’i shtojë ekonomisë globale 1 trilion dollarë në PBB-në vjetore shtesë. Kjo shifër duhet të riformulojë mënyrën se si çdo sallë bordi apo zyrë buxheti mendon për shëndetin e grave.
Shëndeti i grave është një mundësi makroekonomike që e kemi injoruar. Muajin e kaluar, Departamenti i Shëndetësisë dhe Shërbimeve Njerëzore mblodhi Konferencën e tij të parë Kombëtare mbi Shëndetin e Grave . Është koha ta trajtojmë këtë çështje me urgjencën dhe rigorozitetin që meriton.
Gratë jetojnë më gjatë se burrat, por kalojnë afërsisht 25% më shumë të jetës së tyre në gjendje të dobët shëndetësore. Pasojat shfaqen je në produktivitetin e fuqisë punëtore, financat familjare dhe qëndrueshmërinë afatgjatë të sistemeve të kujdesit shëndetësor. Kur i gjurmojmë këto kosto deri te burimi i tyre, truri del në plan të parë dhe për këtë arsye duhet të jetë pika e hyrjes për zgjidhjet me ndikimin më të lartë.
Ndërprerja e ciklit kërkon ndërhyrje në tre fusha njëkohësisht. Financuesit e kërkimit duhet të mandatojnë të dhëna të ndara sipas seksit dhe të financojnë studime të fokusuara te gratë për sëmundjet e trurit. Punëdhënësit duhet të shtojnë përfitime për menopauzën dhe mbështetje për shëndetin kognitiv në paketat standarde të përfitimeve. Dhe politikëbërësit duhet ta njohin shëndetin e trurit të grave si një kontribut thelbësor në produktivitetin e forcës punëtore dhe aftësinë paguese të sistemit të kujdesit shëndetësor.
Pothuajse dy të tretat e amerikanëve që jetojnë me sëmundjen Alzheimer janë gra. Më shumë se 60% e kujdestarëve të pacientëve me Alzheimer dhe demencë janë gjithashtu gra, shpesh në vitet e tyre kulminante të karrierës. Gratë shpesh e marrin përsipër këtë rol kujdestarie pa pagesë.
Demenca i kushton Shteteve të Bashkuara afërsisht 781 miliardë dollarë në vit, që përfshin 232 miliardë dollarë për kujdesin shëndetësor afatgjatë dhe 233 miliardë dollarë në punë të papaguar kujdestare. Kjo kujdestari përfaqëson 6.8 miliardë orë pune që nuk shfaqen kurrë në PBB, por gërryejnë kursimet familjare, bllokojnë karrierat dhe largojnë punëtorët me përvojë nga forca punëtore. Familjet thithin afërsisht 70% të kostos totale të kujdesit për demencën gjatë gjithë jetës.
Kjo barrë e dyfishtë – gratë që kanë një rrezik më të lartë për të zhvilluar sëmundjen gjatë gjithë jetës dhe kanë më shumë gjasa të marrin përsipër kujdesin kur të tjerët e bëjnë këtë – është arsyeja pse sëmundja e Alzheimerit funksionon si një pengesë ekonomike. Përtej ndikimit në shëndetin individual, ajo formëson stabilitetin e familjeve, mbarëvajtjen e procesit e të punës dhe qëndrueshmërinë afatgjatë të shpenzimeve publike të kujdesit shëndetësor.
Argumenti ekonomik për parandalimin është i fortë. Hulumtimet nga “Ulja e Rrezikut të Alzheimerit përmes Endokrinologjisë” vlerësojnë se përgjysmimi i rrezikut të Alzheimerit gjatë jetës tek gratë mund t’i kursejë vetëm SHBA-së 4.56 trilionë dollarë .
Shkatërrimi i Produktivitetit
Sëmundja e Alzheimerit është shprehja më e dukshme e një modeli më të gjerë. Gratë në moshë pune përballen me shkallë disproporcionalisht të larta të depresionit, ankthit dhe efekteve njohëse dhe emocionale të menopauzës. Këto gjendje shfaqen në punë si angazhim i reduktuar, mungesa në punë dhe largim nga puna. Ulja e barrës globale të depresionit vetëm mund të kontribuojë deri në 230 miliardë dollarë në rritjen e PBB-së përmes rritjeve të produktivitetit. Ulja e çrregullimeve të ankthit mund të shtojë 169 miliardë dollarë të tjerë.
Menopauza meriton vëmendje të veçantë. Është një ngjarje neurologjike, jo vetëm riprodhuese: tranzicioni i menopauzës shoqërohet me ndryshime të matshme në strukturën e trurit, lidhshmërinë dhe metabolizmin e energjisë, të cilat mund të ndikojnë në shëndet dhe humor. Simptomat e patrajtuara të menopauzës i kushtojnë ekonomisë amerikane rreth 26.6 miliardë dollarë në vit. Megjithatë, vetëm 21% e punëdhënësve ofrojnë përfitime specifike për menopauzën. Për punëdhënësit, matematika është e pamëshirshme: zëvendësimi i një punonjësi të vetëm kushton 40% deri në 200% të pagës së tyre vjetore . Kur nevojat e shëndetit të trurit mbeten të paadresuara, organizatat paguajnë dyfish: së pari për mungesën në punë, pastaj në largim e punonjësve.
Pse tregu nuk e ka rregulluar këtë
Mungesa e investimeve në shëndetin e trurit të grave është produkt i një cikli vetëpërforcues. Shëndeti i burrave ka shërbyer prej kohësh si pikënisja bazë për kërkimet mjekësore dhe provat klinike, duke lënë një boshllëk provash për gratë që keqinterpretohet nga investitorët dhe financuesit si rrezik investimi. Mungesa e hulumtimeve do të thotë mungesë e fondeve dhe mungesa e fondeve do të thotë progres më i ngadaltë. Progresi më i ngadaltë duket se vërteton vendimin fillestar për të mos investuar.
Vetëm 6% e investimeve private në kujdesin shëndetësor është e përqendruar te gratë, shumica e të cilave është e përqendruar në shëndetin riprodhues, kujdesin e nënës dhe kancerin. Këto janë fusha të rëndësishme. Por sëmundjet kryesore që prekin vetëm gratë dhe në mënyrë disproporcionale, përfshirë sëmundjen e Alzheimerit dhe menopauzën, mbeten kronikisht të pafinancuara. Adresimi i vetëm katër fushave terapeutike të pashërbyera për gratë në SHBA mund të hapë një mundësi tregu që tejkalon 100 miliardë dollarë deri në vitin 2030 .
Fitimet nga këto investime janë të matshme dhe në pritje. Një mundësi prej 1 trilion dollarësh nuk vazhdon pafundësisht sepse tregu e humbi atë; ajo vazhdon sepse tregu nuk është i organizuar për ta parë atë.
Ky është një problem i korrigjueshëm nëse e trajtojmë me urgjencën dhe rigorozitetin që i aplikojmë çdo aktivi tjetër me kthim të lartë.
