REPORTAZH/Nga majat e Korabit te “Oazi” i mikpritjes, portreti i një dibrani që dashurinë për vendlindjen e shpreh me vepra.
Nga Nexhbedin Basha
Gazetar, publicist, poet dhe kritik letrar
Ka njerëz që i njohim fillimisht përmes një fotografie, një videoje apo një veprimi të veçantë, por që, sa më shumë i njohim, aq më qartë kuptojmë se pas tyre fshihet një histori e tërë. I tillë është Izet Shulku, i njohur në trevat shqiptare si “Tarzani i Dibrës”.
Një video e tij në majat e Korabit, ku shfaqet me flamurin kuqezi dhe flet me krenari për shqiptarinë, më nxiti të ndalem më gjatë te figura e tij. Në pamje të parë, ai të krijon përshtypjen e një alpinisti të guximshëm, të mësuar me borën, akullin dhe sfidat e natyrës. Por, duke ndjekur veprimtarinë e tij dhe fotografitë që publikon, kupton se pas këtij guximi qëndron edhe një lidhje e fortë me Dibrën, traditat, flamurin dhe identitetin kombëtar.
Kështu lindi dëshira për të shkruar këtë portret: jo thjesht për një njeri që ngjitet në male, por për një dibran që përpiqet ta shndërrojë pasionin e vet në një mesazh atdhetarie.
KORABI – MË SHUMË SE NJË MAJË. MALI
Korabi, me lartësinë 2751 metra, është një nga simbolet natyrore më të njohura të trevës së Dibrës. Për alpinistët, ai përfaqëson sfidën e lartësisë, të qëndrueshmërisë dhe të guximit. Për dibranët, ai është edhe pjesë e kujtesës, e krenarisë dhe e lidhjes me vendlindjen.
Për Izet Shulkun, Korabi duket se është më shumë se një destinacion alpinistik. Ai është vendi ku takohen pasioni për natyrën dhe dashuria për flamurin shqiptar.
Në vitin 2020, Izet Shulku u fotografua në Korab me flamurin kombëtar. Në korrik të vitit 2024, ai u rikthye me miqtë e tij dhe, sipas rrëfimeve të publikuara për atë ngjitje, ngriti sërish flamurin shqiptar në majë. Në qëndrimin e tij publik, Korabi lidhet me identitetin shqiptar dhe me të drejtën për të shprehur lirshëm krenarinë kombëtare.
Për të, flamuri nuk është thjesht një copë pëlhure që valëvitet në erë. Ai është simbol i historisë, i gjuhës, i kujtesës dhe i përkatësisë. Në majë të malit, mes shkëmbinjve dhe erës, flamuri merr një domethënie të veçantë: bëhet mesazh që përcillet përtej kufijve të trevave shqiptare.
“TARZANI I DIBRËS” – PASIONI QË BËHET MISION
Nofka “Tarzani i Dibrës” nuk është bërë e njohur rastësisht. Ajo lidhet me aventurat e Izetit në natyrë, me ngjitjet në male dhe me përballjen e tij me të ftohtin, borën dhe akullin. Pamjet që ai ndan nga këto përvoja tregojnë një njeri që e kërkon sfidën dhe ndihet në shtëpinë e vet mes maleve.
Por guximi nuk matet vetëm me lartësinë e majave që ngjit njeriu. Ai shfaqet edhe në këmbënguljen për të ndjekur pasionin, në përkushtimin ndaj asaj që beson dhe në aftësinë për ta kthyer një përvojë personale në frymëzim për të tjerët.
Në rastin e Izetit, pasioni alpinistit ndërthuret me dëshirën për të promovuar Dibrën dhe simbolet shqiptare. Ai e sjell vendlindjen në vëmendjen e miqve dhe të ndjekësve të tij, duke e paraqitur atë si një trevë me natyrë të pasur, histori të lashtë dhe njerëz që ruajnë lidhjen me rrënjët.
Kjo është arsyeja pse portreti i tij nuk mund të kufizohet vetëm te aventura. Ai duhet parë edhe përmes mesazhit që përpiqet të përcjellë: dashuria për vendin shprehet me veprime, me përkushtim dhe me ruajtjen e vlerave që na bashkojnë.
“OAZI” – NJË TJETËR FYTYRË E IZET SHULKUT
Nëse Korabi është hapësira ku Izet Shulku sfidon lartësitë dhe të ftohtin, “RESTORANT IZETI,, që për nga bukurie dhe arkutektura e kam cilësuar “Oazi”, është vendi ku shfaqet një anë tjetër e karakterit të tij: mikpritja.
Në qytetin e blirit, aty ku është rritur, ai ka krijuar një mjedis ku natyra, gjelbërimi dhe qetësia ndërthuren me traditën shqiptare të sofrës bujare. Pemët, lulet dhe kujdesi për hapësirën e bëjnë “Oazin” më shumë se një vend ku shërbehet ushqim. Ai është një hapësirë mikpritjeje për miqtë, vizitorët dhe turistët që mbërrijnë në Dibër.
Këtu, njeriu që në mal shfaqet i guximshëm dhe i palodhur, bëhet mikpritës dhe kujdeset që mysafirët të ndihen mirë. Në tryezë, ashtu si në traditën dibrane, ushqimi shoqërohet me bisedën, respektin dhe bujarinë.
Përmes “Oazit”, Izet Shulku promovon edhe një pjesë tjetër të identitetit dibran: kulturën e mikpritjes. Nëse flamuri në majë të Korabit përcjell një mesazh krenarie, sofra e shtruar në Restorant Izeti, përcjell një mesazh afrimi dhe miqësie.
Këto dy anë, në dukje të ndryshme, plotësojnë njëra-tjetrën. Njëra lidhet me lartësitë dhe sfidat, tjetra me ngrohtësinë e sofrës dhe me respektin për mikun.
FAMILJA – MBËSHTETJA E TIJ E ÇMUAR
Pas çdo njeriu që bëhet i njohur për pasionin dhe veprimtarinë e vet, qëndron edhe një jetë familjare, me përkushtimet dhe lidhjet e saj. Në portretin e Izet Shulkut, familja ka vendin e vet të natyrshëm.
Në ngjitjen e 17 tetorit 2026 në Korab, Izet Shulku ishte i shoqëruar edhe nga bashkëshortja e tij. Prania e saj në këtë udhëtim e bën më të plotë pamjen e kësaj veprimtarie, sepse pasioni për natyrën dhe dashuria për vendin ndahen edhe me njerëzit e afërt.
Edhe djali i tij është pjesë e familjes që qëndron pranë Izetit në rrugëtimin e jetës. Bashkëshortja dhe djali janë pjesë e rëndësishme e botës së tij personale, përtej imazhit publik të “Tarzanit të Dibrës”.
Sepse njeriu nuk përkufizohet vetëm nga majat që ngjit apo nga fotografitë që publikon. Ai njihet edhe nga lidhjet familjare, nga dashuria që jep dhe nga vlerat që përcjell te njerëzit e vet.
“SHQIPONJAT E KORABIT” – 17 TETOR 2026
Një tjetër faqe e këtij portreti u shkrua të premten dhe të shtunën 17 – 18 tetor 2026, kur në majën e Korabit u mblodhën dashamirës të maleve dhe atdhetarë nga treva të ndryshme shqiptare. Në këtë ngjitje morën pjesë shqiptarë nga Shqipëria, Kosova dhe Maqedonia e Veriut, si edhe turistë të huaj.
Flamuri kombëtar shqiptar u bë simboli që i bashkoi pjesëmarrësit në këtë udhëtim. Ngjitja u shoqërua edhe me tingujt e defit dhe të lodrave tradicionale, duke i dhënë veprimtarisë një atmosferë të veçantë.
Vetë Izet Shulku, së bashku me bashkëshorten, ishte pjesë e këtij takimi në lartësi. Ai i falënderoi pjesëmarrësit për rrugën e gjatë që kishin përshkuar dhe i veçoi me emrin domethënës “Shqiponjat e Korabit” ata që udhëtuan nga treva të ndryshme për të marrë pjesë në këtë veprimtari.
Nga Peshkopia morën pjesë Gazi Cepele, Xhafer Shehu, Bardhul Shehu, Zenel Meziu dhe Mahir Jangulli.
Me lodra ishin Eduart Meziu, Hasan Dashi dhe Baftjar Dashi, ndërsa me motorët e tyre morën pjesë Nardi Melani dhe Jeton Dani.
Nga Kosova ishin Avni Daku nga Gjilani dhe Skender Begi nga Gjakova. Nga Maqedonia e Veriut mori pjesë Xhemal Ramadani, kryetar i Shoqatës së Bjeshkatarëve, së bashku me shqiptarë të tjerë të asaj treve. Në këtë ngjitje morën pjesë edhe turistë të huaj.
Kjo listë emrash nuk është thjesht një shënim për pjesëmarrësit. Ajo dëshmon se Korabi mund të bëhet vendtakim për njerëz që vijnë nga hapësira të ndryshme, por që ndajnë dashurinë për natyrën, për traditën dhe për simbolet kombëtare.
Në atë majë, përtej lodhjes së rrugës dhe sfidës së lartësisë, pjesëmarrësit ndanë një përvojë të përbashkët. Flamuri kuqezi, tingujt tradicionalë dhe prania e shqiptarëve nga tri shtete e kthyen ngjitjen në një takim simbolik të bashkimit shpirtëror.
Korabi qëndron aty prej shekujsh. Njerëzit ngjiten e zbresin, por kujtimet e një dite të tillë mbeten te ata që e përjetojnë dhe te ata që i përcjellin më tej.
ATDHEDASHURIA SI MËNYRË JETESE
Duke parë veprimtarinë e Izet Shulkut, kupton se atdhedashuria nuk shfaqet vetëm në fjalime apo në ditë përkujtimore. Ajo mund të shprehet edhe në mënyrën se si njeriu e përfaqëson vendlindjen, si ruan traditat dhe si i fton të tjerët ta njohin vendin e tij.
Për Izetin, këto përmasa ndërthuren: mali dhe flamuri, natyra dhe mikpritja, familja dhe miqtë, Dibra dhe hapësira më e gjerë shqiptare.
Në këtë kuptim, “Tarzani i Dibrës” është një figurë që e ka ndërtuar imazhin e vet përmes pasionit për malet dhe përkushtimit ndaj identitetit dibran. Aventurat e tij tërheqin vëmendjen, ndërsa flamuri që mban me vete përcjell mesazhin që ai dëshiron të ndajë me të tjerët.
Dhe nëse Korabi është vendi ku ai kërkon sfidën, “Oazi” është vendi ku e pret mikun. Këto dy hapësira e plotësojnë portretin e një njeriu që e shpreh lidhjen me vendlindjen në forma të ndryshme.
KORABI – SIMBOL I KRENARISË DHE RRËNJËVE SHQIPTARE
Izet Shulku nuk mund të përkufizohet vetëm me nofkën “Tarzani i Dibrës”. Ai është alpinisti që kërkon majat, dibrani që promovon vendlindjen, mikpritësi që shtron sofrën dhe familjari që ndan udhëtimin me njerëzit e tij të afërt.
Ngjitja e 17 tetorit 2026, me pjesëmarrës nga Shqipëria, Kosova dhe Maqedonia e Veriut, si edhe me turistë të huaj, i dha një kuptim të veçantë këtij portreti. Nën flamurin kuqezi, në tingujt e defit dhe të lodrave, Korabi u bë vendtakim i njerëzve që i bashkojnë natyra, kujtesa dhe krenaria për rrënjët.
Për këtë arsye, “Shqiponjat e Korabit” nuk janë vetëm ata që arritën majën atë ditë. Janë edhe ata që e mbajnë gjallë lidhjen me vendlindjen, që ruajnë traditat dhe që e përcjellin identitetin e tyre me dinjitet.
Dhe për sa kohë Korabi do të qëndrojë lart mbi Dibër, do të ketë njerëz që do të ngjiten drejt tij jo vetëm për të sfiduar lartësinë, por edhe për të përjetuar atë ndjenjë të veçantë që të jep mali: lirinë, përkatësinë dhe krenarinë për rrënjët.
SHTOJCË POETIKE
IZETI DHE “OAZI” I MIKPRITJES
Poezi
Muzg e agim, “Oazi” Shulku
zgjuar rri,
Izeti si arkitekt punon në diell e
në shi.
Si alpinist ngjit majat e maleve
me borë,
këtë strehë e ngriti me mund, me
zemër e me dorë.
Këtë oaz të bukur Izeti me art e
ka ngritur,
në qytetin e blirit, aty ku është
rritur.
E do natyrën si diellin, e do si
dritën,
me qumështin e nënës ka thithur
dashurinë për jetën.
Aty ku natyra flet me heshtjen e
saj,
Izeti buzëqesh e sfidon çdo skaj.
Si Korabi i lartë, i fortë e fisnik,
është njeri bujar, i dashur për çdo
mik.
Me dorën e mjeshtrit mbolli çdo
pemë,
si Kopshti i Edenit lulëzon çdo
cep e anë.
Lule e gjelbërim, hijeshi pa kufi,
“Oazi” i tij është natyrë, qetësi e
dashuri.
Restorant i ngrohtë me sofrën
bujare,
kuzhinë që lë shije të rralla
shqiptare.
Strehë për turistë nga e gjithë
bota mbarë,
ku miqësia e Izetit mbetet kujtim
i rrallë.
Kur mora penën vargje për Izetin
të shkruaj,
fjalët burojnë nga shpirti e s’duan të.mbarojnë
të mbaruar.
Në rrjetet sociale e njohin si
“Tarzani i Dibrës”,
borën dhe akullin i ka miqtë më të
mirë të stinës.
KËNGË ATDHETARE
IZET SHULKU – SHQIPONJA E DIBRËS
Teksti: Nexhbedin Basha
17 tetor 2026
Stil epik dibran – me çifteli, lahutë, daulle dhe kor të fuqishëm
Strofa I
Izet Shulku, bir i Dibrës,
Rritur mes flladit të bjeshkëve të
shqipes,
Në çdo majë ngre zërin për liri,
Me zemër që rreh për shqiptari!
Refreni
O Izet Shulku, shqipe mali,
Bir i Dibrës, i fortë si stralli!
Me zemër shqiponje, me fjalë
të arta,
Mbrojte nderin e kombit në ditë
të zjarrta!
O Izet, bir i Arbërisë,
Në deje të vlon gjak ilir,
Sa të ketë Korabi borë e erë,
Do të rrojë shqiptaria përherë!
Strofa II
Kur dikush kërkon ta përbuzë,
Emrin tonë me baltë ta mbulojë,
Ti ngrihesh si shqipe mbi shkëmbinj,
S’e lë nderin kush ta cenojë!
Se për ty flamuri është betim,
Gjuha shqipe, këngë e trashëgim,
Dibra të dha rrënjët e qëndresës,
Ti i jep zë krenarisë e besës!
Refreni
O Izet Shulku, shqipe mali,
Bir i Dibrës, i fortë si stralli!
Me zemër shqiponje, me fjalë
të arta,
Mbrojte nderin e kombit në ditë
të zjarrta!
O Izet, bir i Arbërisë,
Në deje të vlon gjak ilir,
Sa të ketë Korabi borë e erë,
Do të rrojë shqiptaria përherë!
Strofa III
Nga Dibra e lashtë vjen
kushtrimi,
Në çdo zemër zgjohet kujtimi,
Janë rrënjët që s’i shkul stuhia,
Janë flamuri, gjuha, Shqipëria!
Ti nuk matesh me fjalë të kota,
Se të njeh kombi, të njeh dhe bota,
Me dinjitet e shpirt luftëtari,
Njihesh “Tarzani i Dibrës”, me
zemër luani!
Refreni
O Izet Shulku, shqipe mali,
Bir i Dibrës, i fortë si stralli!
Me zemër shqiponje, me fjalë
të arta,
Mbrojte nderin e kombit në ditë
të zjarrta!
O Izet, bir i Arbërisë,
Në deje të vlon gjak ilir,
Sa të ketë Korabi borë e erë,
Do të rrojë shqiptaria përherë!
Strofa IV – Flamuri dhe amaneti
Korab, o mal me maja të larta,
Dibrës i fal bukuri të arta!
Izet Shulku, bir i kësaj toke,
Mbron nderin e saj me zemër
nëne!
Refreni përfundimtar
O Izet Shulku, shqipe mali,
Dibra krenohet me ty, bir
shqiptari!
Le të jehojë kënga anembanë,
Për Dibrën, për flamurin, për
kombin shqiptar!
O Izet, emër me nder,
Rrënjët e Dibrës s’shuhen kurrë!
Kuq e zi do valëvitet flamuri,
Si shqiponjë mbi Arbëri!
Mbyllja e këngës
Kuq e zi, flamuri ynë,
Dibra e heronjve, krenaria jonë!
Izet Shulku, shqipe mali,
Rrofsh sa malet, o bir shqiptari!
“SHQIPONJAT E KORABIT”
Ngjitja e 17 tetorit 2026 mbetet një dëshmi e bukur e takimit të shqiptarëve nga treva të ndryshme në majën e Korabit. Nga Peshkopia, Kosova dhe Maqedonia e Veriut, pjesëmarrësit u bashkuan nën flamurin kuqezi, të shoqëruar nga tingujt e defit dhe të lodrave tradicionale.
Izet Shulku, së bashku me bashkëshorten, ishte pjesë e këtij udhëtimi, ku morën pjesë miq, bjeshkatarë dhe turistë të huaj. Mes pjesëmarrësve ishte edhe z. Xhemal Ramadani, kryetar i Shoqatës së Bjeshkatarëve në Maqedoninë e Veriut, së bashku me shqiptarë të tjerë nga kjo trevë.
Nga Peshkopia morën pjesë Gazi Cepele, Xhafer Shehu, Bardhul Shehu, Zenel Meziu dhe Mahir Jangulli e të gjerë të moshave të ndryshme fjem dhe vajza. Atmosferën e ngjitjes e gjallëruan me lodrat e tyre Eduart Meziu, Hasan Dashi dhe Baftjar Dashi.
Ndërsa Nardi Melani dhe Jeton Dani, me motorët e tyre, i dhanë udhëtimit një tjetër pamje, duke sjellë frymën e aventurës dhe të pasionit për lartësitë. Prania e tyre dëshmoi se dashuria për Korabin bashkon njerëz me interesa të ndryshme, por me të njëjtin qëllim: të nderojnë natyrën, të valëvitin flamurin kuqezi dhe të përjetojnë krenarinë shqiptare në majat e tij.
Nga Kosova kishin ardhur Avni Daku nga Gjilani dhe Skënder Begi nga Gjakova. Të gjithë, së bashku me pjesëmarrësit e tjerë, u bënë pjesë e kësaj ngjarjeje që bashkoi njerëz nga treva të ndryshme shqiptare, nën flamurin kuqezi, në majën e Korabit. Emrat e tyre mbeten pjesë e kujtimit të kësaj dite dhe të asaj që Izet Shulku i quajti me krenari “Shqiponjat e Korabit”.
“Shqiponjat e Korabit” është emri që u dha krahë këtij takimi. Sepse Korabi nuk është vetëm një majë që duhet arritur; është edhe një vend ku njerëzit mund të takohen, të ndajnë përvojat dhe të shprehin krenarinë për rrënjët e tyre.
Flamuri kuqezi u valëvit në lartësi, ndërsa kujtimi i kësaj ngjitjeje mbeti si një urë mes njerëzve dhe trevave shqiptare. Në këtë histori, Izet Shulku zë vendin e tij si “Tarzani i Dibrës” – njeriu që e lidh pasionin për malin me dashurinë për Dibrën, mikpritjen dhe simbolet kombëtare.
Korabi i bashkon majat, ndërsa dashuria për rrënjët i bashkon njerëzit.
20 tetor 2026
Nexhbedin Basha
