Sulmuesi i Leipzig dhe i kombëtares së Bregut të Fildishtë, Yan Diomande, ka publikuar një letër të hapur në platformën mediatike “The Players Tribune”.
19-vjeçari tregon rrugëtimin e tij nga rrethinat e varfra të Abidjanit deri te kalimi në futbollin europian dhe pjesëmarrja në Kampionatin Botëror. Diomande përdori këtë hapësirë për të treguar vështirësitë e hershme të karrierës dhe për të nderuar kujtimin e motrës së tij të ndjerë, Roxane, të cilën e cilëson si shtysën kryesore pas karrierës së tij.
Në letrën e tij, futbollisti përshkruan fëmijërinë në një familje të mbingarkuar, fillimet e lojës në fusha të paasfaltuara dhe transferimin në moshë të re në një akademi futbolli pranë kufirit me Ganën.
Vetëm pak kohë pas debutimit të tij zyrtar në moshën 18-vjeçare në një ndeshje kundër Real Madridit, lojtari u përball me një ngjarje të rëndë familjare. Motra e tij 15-vjeçare ndërroi jetë si pasojë e helmimit nga pijet gjatë një feste. Sulmuesi i Bregut të Fildishtë thotë se kjo humbje ndryshoi rrënjësisht qasjen e tij ndaj futbollit, duke e shndërruar fushën e blertë në një hapësirë ku ai kërkon të përmbushë parashikimet e saj për t’u bërë një nga lojtarët më të mirë në rang global.
LETRA E DIOMANDE:
E shkrova këtë sepse nuk mund të flas për këtë. E shkrova këtë sepse dua që ta dish se do të sigurohem që të vazhdosh të jetosh. Do të sigurohem që të gjithë ta dinë emrin tënd. E gjithë bota.
Ky është shansi im për t’i treguar të gjithë botës se çfarë pe tek unë. Sa herë që shënoj, do të sigurohem që të gjithë ta dinë emrin tënd. Do të sigurohem që të mos të harrojnë kurrë. Ti gjithmonë thoje se mund të isha më i mirë se Cristiano. Nëse e shoh atje, do e përshëndes nga ana jote.
Do të bëj pikërisht atë që the, të premtoj. Para se të kisha edhe këpucë të vërteta, ti i thoshe të gjithëve: ‘Vëllai im do të jetë më i miri në botë’. Do të provoj se kishe të drejtë, ose do të vdes duke u përpjekur.
A e mbani mend kur dikush më bleu një fanellë të rreme të Manchester United dhe shkrova Ronaldo 7 mbi të me një shënues të zi? Ne nuk e dinim ndryshimin midis të pasurve dhe të varfërve. Ne dinim vetëm lumturinë.
A e mbani mend kur ishim 25 veta duke fjetur në një shtëpi në Abidjan? Mami donte të shikonte telenovelat e saj. Të gjithë të tjerët donin të shikonin filma. A e mbani mend si bëja sikur flija dhe pastaj shkoja në dhomën e ndenjes pas mesnate? E ulja televizorin shumë ulët, si dy shufra. Shikoja ndeshje futbolli në errësirë dhe ëndërroja.
A e mbani mend kur të rriturit më shihnin duke luajtur futboll në tokë dhe më vinin nofkën ‘Roberto Carlos’ për shkak të forcës që godisja? Dhe a e mbani mend sa i zemëruar isha për këtë, sepse CR7 ishte idhulli im?
Tani nuk ndiej më asgjë. Është sikur nuk jam më njeri. Që kur vdiqe, jam plotësisht bosh. Çdo gjë që bëj në fushë, e bëj për ty. Kaq shumë gjëra kanë ndodhur që nga hera e fundit që të pashë… As nuk do ta besosh. Nuk e di nëse e besoj vetë.
Do të doja vetëm të ishe ende këtu që të mund të të thoja… E bëmë. Çdo gjë që the është bërë realitet.
Nesër nisemi për në Kupën e Botës. Vërtet. Vëllai yt do të luajë për Bregun e Fildishtë, si Drogba, si Yaya, si Gervinho.” Ai dëshiron të bëhet më i miri në botë. Ai dëshiron ta bëjë për të. Ai i premtoi asaj. Do të vdes duke u përpjekur.
