Në një skenë të huaj, nën dritat e Sanremos, nuk u dëgjua thjesht muzikë… u dëgjua zemra e Shqipërisë që rrihte fort.
Azgan Haklaj, së bashku me të bijën Adela, nuk përfaqësuan thjesht veten e tyre, ata sollën në atë skenë shpirtin e Tropojës, gjakun e maleve, krenarinë që nuk përkulet. Çdo hap i valles ishte histori, çdo ritëm ishte kujtesë, çdo lëvizje ishte një thirrje: “Ne jemi këtu, dhe nuk harrojmë kush jemi.”
Në një botë që shpesh përpiqet të na zbehtë identitetin, ata e ndezën edhe më fort flakën shqiptare. Nuk kishte nevojë për fjalë, mjaftoi vallja për të treguar se Shqipëria nuk është thjesht një vend në hartë, por një shpirt që jeton në çdo brez.
Kjo nuk ishte vetëm një performancë… ishte një betim për rrënjët tona. Ishte Tropoja që foli në zemër të Italisë. Ishte Shqipëria që ngriti kokën lart.
