Të gjithë mendojnë se të prekësh majën e botës sjell vetëm lumturi.
Por askush nuk flet për zbrazëtinë dhe peshën e rëndë që vjen të nesërmen. Pamjet e Lionel Scalonit duke qarë përpara kamerave nuk janë lotë dobësie, janë lotët e një njeriu që dha gjithçka dhe mbeti pa frymë.
Aty, në atë karrige, nuk ishte thjesht një trajner kampion bote. Ishte një njeri që e kuptoi se kishte prekur qiellin, por që tani duhej të zbriste sërish në tokë. Lotët e tij tregojnë të vërtetën e dhimbshme të futbollit: se sa e vështirë është të rindezësh një zjarr që ka djegur gjithçka. Kur ai thotë “më dhemb në shpirt”, ai po flet për dashurinë e jashtëzakonshme ndaj asaj kombëtareje dhe frikën se mos nuk mundet t’u japë më të njëjtin shkëlqim. Kjo nuk është një lamtumirë e thjeshtë; është një dorëzim i pastër shpirtëror përpara një miti që ai vetë e krijoi.
