Marre nga botimi special i Bashkise se Bajram Currit
PARATHËNIE:
Çdo komunitet ka nevojë për njerëz që e shohin detyrën publike jo si privilegj, por si përgjegjësi. Në qytete të mëdha apo në bashki të vogla, zhvillimi shpesh lidhet me përkushtimin e individëve që zgjedhin të punojnë çdo ditë për të mirën e përbashkët.
Ky libër është një përpjekje për të sjellë në vëmendje historinë e një njeriu të tillë: një kryetar bashkie nga veriu i Shqipërisë, i cili e ka ndërtuar rrugën e tij përmes punës, përkushtimit dhe besimit te komuniteti që përfaqëson.
Përtej titullit apo funksionit, ai paraqitet këtu si një njeri i zakonshëm që ka zgjedhur të shërbejë. Në faqet që pasojnë, lexuesi do të gjejë jo vetëm një përmbledhje të projekteve dhe arritjeve të një administrimi lokal, por edhe një rrëfim për rrënjët, vlerat dhe sfidat që e kanë shoqëruar këtë rrugëtim.
Është historia e një marrëdhënieje mes një drejtuesi dhe komunitetit të tij, një histori që ndërtohet çdo ditë përmes punës konkrete dhe besimit reciprok.
Ky libër synon të dokumentojë një përvojë lokale, por edhe të përcjellë një mesazh më të gjerë: se zhvillimi i vendit fillon shpesh nga komunitetet e vogla dhe nga njerëzit që zgjedhin të punojnë për to me ndershmëri dhe përkushtim.
Në këtë model ky material lexohet si një rrëfim jete, jo vetëm si përmbledhje aktivitetesh. Duke u pëpjekur të sjellim një shembull sesi mund të jesh i dobishëm për vendin dhe komunitetin tënd kur vesh kostumin e thjeshtë të sherbyesit ndaj tyre.
HYRJE:
Në hartën e Shqipërisë ka shumë bashki të vogla që nuk bëjnë shpesh lajme të mëdha. Ato jetojnë larg zhurmës së kryeqytetit, mes maleve, fushave dhe rrugëve ku njerëzit njihen me emër dhe ku fjala e dhënë ka ende peshë. Por pikërisht në këto vende, çdo punë e mirë ndihet më fort dhe çdo ndryshim bëhet pjesë e jetës së përditshme të komunitetit.
Ky libër është historia e një njeriu që e ka lidhur jetën e tij me një komunitet të tillë. Një histori që nuk fillon në zyrën e bashkisë, por shumë më herët, në familjen ku u rrit, në rrugët e vendlindjes, në mësimet e para për punën dhe përgjegjësinë.
Rruga drejt drejtimit të një bashkie nuk është vetëm një histori zgjedhjesh apo mandatesh. Ajo është historia e besimit që njerëzit vendosin tek njëri prej tyre. Sepse në fund të fundit, një kryetar bashkie nuk është thjesht një administrator; ai është një njeri që përballet çdo ditë me shpresat, hallet dhe kërkesat e qytetarëve të tij.
Në faqet e këtij botimi nuk do të gjeni vetëm projekte, statistika apo kronologji aktivitetesh. Do të gjeni një rrëfim njerëzor: historinë e një përkushtimi, të një rruge që është ndërtuar hap pas hapi përmes punës dhe besimit. Sepse zhvillimi i një vendi nuk matet vetëm me qytete të mëdha dhe projekte të mëdha.
Ai matet edhe me ndryshimet e vogla që ndodhin çdo ditë në jetën e komuniteteve tona. Dhe pas çdo ndryshimi të tillë, shumë shpesh qëndron puna e heshtur e njerëzve që kanë zgjedhur të shërbejnë.Ky botim është një dëshmi për një përpjekje të tillë.
Mëngjesi në një bashki të vogël të veriut nis herët. Para se qyteti të zgjohet plotësisht, para se dyqanet të hapin dyert dhe para se zhurma e makinave të mbushë rrugët, në ndërtesën e bashkisë drita ndizet shpesh që në orët e para të ditës.
Në atë orë, korridoret janë ende të qeta. Një punonjës i mirëmbajtjes përshëndet me një tundje koke, ndërsa në oborr fillojnë të mblidhen qytetarët e parë që kanë ardhur për një problem, një kërkesë apo thjesht për të kërkuar një zgjidhje. Në zyrën e tij, kryetari i bashkisë ka nisur tashmë ditën e punës.
Në tavolinë ndodhen dosje projektesh, letra nga qytetarët dhe një kalendar i mbushur me takime. Por përtej dokumenteve, ajo që e përcakton ritmin e ditës janë njerëzit që vijnë çdo ditë në atë derë: një fermer që kërkon ndihmë për rrugën e fshatit, një prind që interesohet për shkollën e fëmijës, një i moshuar që kërkon një zgjidhje për një problem të vjetër. Në bashkitë e vogla, distanca mes drejtuesit dhe qytetarëve është shumë më e shkurtër.
Njerëzit nuk flasin për “institucionin”, por për njeriun që e drejton atë. Dhe pikërisht kjo afërsi e bën detyrën më të vështirë, por edhe më njerëzore. Për të, kjo zyrë nuk është thjesht vendi ku merren vendime administrative. Është një hapësirë ku çdo ditë takohen shpresat dhe pritshmëritë e një komuniteti të tërë.
Rruga që e solli deri këtu nuk ka qenë e shkurtër. Ajo nis shumë më herët, në një familje të thjeshtë të kësaj treve veriore, mes vlerave që kanë formuar breza të tërë: respekti për punën, fjala e dhënë dhe përgjegjësia ndaj komunitetit. Fëmijëria e tij u rrit në një realitet ku jeta nuk ishte gjithmonë e lehtë, por ku çdo ditë sillte mësime të rëndësishme për karakterin e njeriut.
Në atë mjedis u formua bindja se përparimi nuk vjen rastësisht, por ndërtohet me përpjekje dhe përkushtim.
Ndoshta pikërisht këto rrënjë shpjegojnë pse sot dera e zyrës së tij është pothuajse gjithmonë e hapur. Sepse për të, drejtimi i bashkisë nuk është vetëm një detyrë administrative. Është vazhdim i një lidhjeje të gjatë me vendin dhe njerëzit e tij.
Në çdo mëngjes që nis në atë zyrë është në një farë mënyre, vazhdimi i asaj historie. Ka vende në Shqipëri ku jeta ecën me një ritëm tjetër. Në mëngjeset e hershme, para se të hapen dyqanet dhe para se rrugët të mbushen me zhurmë, njerëzit nisen drejt punës së tyre me një qetësi që duket sikur i përket një kohe tjetër.
Në këto vende, historia e komunitetit nuk shkruhet vetëm në libra apo arkiva. Ajo shkruhet çdo ditë në punën e njerëzve, në përpjekjet për të përmirësuar jetën e përbashkët dhe në marrëdhëniet e forta që lidhin njëri-tjetrin. Edhe historia që do të tregojë ky libër lind nga një realitet i tillë.
Nuk është historia e një figure të largët apo e një personazhi të krijuar nga politika. Është historia e një njeriu që është rritur mes këtyre njerëzve, në të njëjtat rrugë, në të njëjtën kulturë dhe me të njëjtat vlera që kanë formuar breza të tërë në veriun e vendit. Me kalimin e viteve, jeta e tij mori një drejtim që e çoi drejt përgjegjësive publike.
Por edhe kur u ul në karrigen e drejtimit të bashkisë, ai mbeti në thelb po ai njeri që njihte nga afër jetën dhe hallet e komunitetit të tij. Sepse në vende të tilla, drejtimi nuk është vetëm një funksion. Është një marrëdhënie besimi. Dhe besimi është gjithmonë historia më e vështirë për t‟u ndërtuar dhe më e rëndësishmja për t‟u ruajtur.
Çdo histori njeriu fillon nga rrënjët e tij. Për të kuptuar rrugën e një drejtuesi lokal, duhet të kthehesh fillimisht te vendi ku ai u rrit, te njerëzit që e formuan dhe te vlerat që e shoqëruan në vitet e para të jetës, kur nënat me mish dhe shpirt kujdesen për formimin e bijve te vetë.
Nëna, Zyl Zeqiri, motra e Zeqir Brahës.
Vendlindja e tij ishte një nga ato treva veriore ku natyra është e ashpër, por karakteri i njerëzve është i fortë. Jeta në këto zona nuk ka qenë kurrë e lehtë. Dimrat e gjatë, rrugët e vështira dhe puna e përditshme në tokë kanë formuar një kulturë ku përpjekja dhe qëndrueshmëria janë pjesë e jetës së përditshme.
Në familjen ku u rrit, puna nuk shihej thjesht si detyrim, por si mënyra më e ndershme për të ndërtuar jetën. Prindërit e tij i përkisnin atij brezi njerëzish që nuk flisnin shumë për sakrificat, por i përballonin ato me qetësi dhe dinjitet. Në atë mjedis u mësuan rregullat e para të jetës: respekti për të tjerët, fjala e dhënë dhe ndjenja e përgjegjësisë ndaj komunitetit.
Shkolla ishte një tjetër hap i rëndësishëm në formimin e tij. Si shumë fëmijë të zonave veriore, rruga drejt dijes shpesh kërkonte përpjekje më të mëdha se zakonisht.
Por pikërisht kjo e bënte edhe më të vlefshme çdo arritje. Mësuesit kujtojnë një nxënës të përkushtuar, të qetë në dukje, por këmbëngulës në përpjekjet e tij.
Ai nuk ishte nga ata që kërkonin vëmendje të menjëhershme, por nga ata që ndërtonin hap pas hapi rrugën e tyre. Në vitet që pasuan, këto rrënjë do të mbeteshin një pikë referimi e rëndësishme për të.
Sepse edhe kur jeta e çoi drejt përgjegjësive më të mëdha, ai vazhdoi të mbante me vete atë që kishte mësuar në vendlindje: se çdo arritje e vërtetë duhet të jetë në shërbim të njerëzve.
NË VEND TË BIOGRAFISË:
Rexhë Byberi ka lindur në fshatin Shoshan te Krasniqes, me 31.03.1959. në një familjes atdhetare e patriotike, me kontribut të spikatur në çdo etapë të historisë së Malësisë së Gjakovës, Kosovës e trojeve etnike shqiptare. Brez pas brezi, familjarë të fisit, që nga Heroi i Popullit Haxhi Zekë Byberi e patriotë të tjerë nuk kanë kursyer asgjë për çeshtjen kombëtare.
Gjatë periudhës së regjimit komunist si shumë familje të mëdha nacionaliste familja e tij u përball me shumë presione dhe kufizime, por me punë, djersë e ndershmëri arritën të mbijetojnë, duke ruajtur gjithmonë gjënë më të çmuar për ata, dinjitetin dhe vlerat e traditës malësore, trashëguar ndër shekuj.
Gjyshi i tij, Ali Imer Byberi ka qënë Miftar i katundit (kryetar fshati sot) gjatë periudhës se Italisë dhe Mbretit Zog. Babai, Uk Ali Byberi, pas vitit 1945 po ashtu ka qenë kryetar i fshatit Shoshan.
Edhe vetë Rexhë Byberi gjithashtu nga 1992 deri në 1996 ka mbajtuar atë pozitë. Babai i tij ka pasur 12 vëllezër dhe vetë ai ka qenë vëllai i dytë.Vëllai i madh i tij Rexhë Ali Byberi është Dëshmor i Atdheut dhe emrin e tij e trashëgoi ai.
Dy vëllezër të tjerë të tij me të vegjël, Hoxhë Ali Byberi dhe Demush Ali Byberi kanë qenë partizanë dhe kanë marrë pjesë aktive në Luftën Nacional Çlirimtare. Si nip është nip i Zeqir Haxhi Brahaj, gjyshi nga nëna, i fshatit Zhenaj, Kerrnajë.
Po ashtu edhe nga gjaku i nënës kanë qenë familje e madhe, 4 djem dhe 6 vajza, familje e njohur me tradita dhe kontribut të shquar në shoqëri. Pas rënies se regjimit komunist, për tre dekada Rexhë Byberi ka shërbyer si një sherbëtor publik i votuar bindshëm nga komuniteti i vendlindjes së tij.
Në secilën detyrë, si kryetar i Komunës Margegaj e prej 2 mandatesh si Kryetar i Bashkisë Tropojë ai ka dëshmuar përkushtim, ndershmëri, punë të pakursyer, komunikim tejet njerëzor, energji pafund në realizimin e objektivave, thjeshtësi në marrëdhëniet me stafin dhe bashkëpunëtorët.
Dhe të gjitha këto cilësi i janë shpërblyer me respekt e mbeshtetje pa ngurim nga qytetarët e Tropojës, përkundër bindjeve e kahjeve të tyre politike.
Ai u rrit në një familje të madhe me nëntë fëmijë e cila sot është zgjeruar dhe jeton e punon me dinjitet qe nga SHBA-ja deri në Tropojë.
Është baba i shtatë fëmijëve ,Fiorela Lajthiza, Enkelida Dautaj, Mirela Byberi, Mirjeta Kovaçica, Jetmira Byberi, Arlind Byberi, Fismir Byberi, të cilët sot jo vetëm janë mirëshkolluar, por kontribuojnë dhe sherbejnë kudo në Shqipëri me profesionalizëm dhe dinjitet.
Me respekt kujton ish gruan e parë Fatime Ramadan Haxhiaj e ndarë nga jeta me të cilën kaloi një pjesë të jetës, ndërkohë që në vazhdim ka krah dhe mbështetje
bashkëshorten Rudina, një person mjaft i rëndësishëm për të.
Siç thekson ai gjithmonë i emocionuar :
„‟Një nga bekimet më të mëdha të jetës sime është familja. Jam baba i shtatë fëmijëve, pesë vajza dhe dy djem të cilët kam pasur gjithmonë përkushtimin t‟i rris
me vlera, t‟i edukoj dhe t‟i shoh të shkolluar e të formuar në jetë.
Në rrugëtimin tim kam pasur pranë edhe bashkëshorten time, Rudinën, me të cilën ndaj përgjegjësitë dhe gëzimet e familjes. Sot kam edhe bekimin të jem tetë herë gjysh, me shtatë nipa dhe një mbesë, që e kanë mbushur jetën time me më shumë dritë dhe kuptim.
Familja për mua është aureola e jetës sime, themeli i çdo qëndrueshmërie dhe pasuria më e shenjtë gjithçka tjetër në jetë mund të sfidohet, por dinjiteti dhe paprekshmëria e familjes mbeten për mua të panegociueshme‟‟
Arritjet e punës së tij, shoqëruar me nje mbështetje te pakursyer nga stafi i bashkisë dhe komuniteti ,sidomos në këto shtatë vite ne krye të Bashkisë Tropojë kanë qenë jo vetëm inkurajuese por e frymëzojnë për një udhëtim të përbashkët, akoma me perspektiv për një Tropojë të zhvilluar e bashkëkohore.
ARSIMI DHE PËRVOJAT E PUNËS:
Në vitin 1975 ka mbaruar arsimin 8-vjeçar në shkollën “Haxhi Zeka” Shoshan. Arsimi i mesëm, shkolla bujqesore – dega frutikulturë, Tropojë.
Arsimi i lartë, Universiteti i Prishtinës / Profili – Juridik.
Ne shtator 1975 ka vazhduar kursin agromekanizator pranë SMT-së së Rrethit Tropojë.
Gjatë viteve 1976 – 1990 ka punuar si Agromekanizator.
Nga viti 1990 deri pas tranzicionit, në vitin 1991 në asistencë papunësie.
1992 – 1996, Kryetar i Fshatit Shoshan.
Në vitet 1996 – 2000, Kryetar i Këshillit të Komunës Margegaj.
1993 – 2000, Përgjegjës i Sherbimeve Komunale,
Viti: 2000 – 2003
Pozita: Anëtar i Kryesisë së Këshillit të Qarkut Kukës
Aktivitetet dhe përgjegjësitë kryesore: Organizimi dhe funksionimi i Pushetit Lokal.Emri dhe adresa e punëdhënësit : Prefektura e Qarkut Kukës. Lloji i biznesit apo sektori: Pushteti Lokal
Viti: 2000 – 2015
Pozita: Kryetar: Komuna Margegaj. Aktivitetet dhe përgjegjësitë kryesore: Organizimi dhe funksionimi i Pushetit Lokal.Emri dhe adresa e punëdhënësit: Ministria e Pushtetit Lokal dhe Decentralizimit – Ministria e Brendshme. Lloji i biznesit apo sektori: Pushteti Lokal.
2016 – 2019
Pozita: Përgjegjës OSHEE. Aktivitetet dhe përgjegjësitë
kryesore: Organizimi dhe menaxhimi i punës së OSHEE për rrethin e Tropojës. Emri dhe adresa e punëdhënësit: Operatori i Shpërndarjes së Energjisë Elektrike. 13 Gusht 2019 dhe në vazhdim Kryetar i Bashkisë Tropojë. Ne zgjedhjet Lokale te vitit 2015, falë punës së suksesshme në menaxhimin e Komunës Margegaj për 15 vite me radhë, Aleanca për Shqipërinë Europiane e përzgjodhi si kandidatin e mundshëm fitues për Bashkinë e Tropojës, ku për herë të parë në historinë e Pluralizmit Politik Shqiptar kualicioni i majtë ngushton diferencën e votave për Kryetar Bashkie të Tropojës në vetëm 400 vota. Në vitin 2000 kandidoi për kryetar komune në Margegaj duke mbajtur atë pozicion deri në vitin 2015 nën siglën e PD. Pas reformës në vitin 2015 kandidoi për kryetar të bashkisë Tropojë nën siglën e PS. Në 2016 u emërua si përgjegjës i OSHEE Tropojë deri në vitin 2019. Gjatë periudhës së drejtimit të tij pati rezultate të dukshme në këtë institucion. Në fshatin Çerem të Tropojës OSHE ka bërë të mundur rikthimin e energjisë elektrike pas 30 viteve mungesë.
Në Lekbibaj përfundoi investimi i linjës së re energjetike Bregut të Drinit me vendosjen e kabinave dhe transformatorëve elektrikë në çdo fshat, duke shmangur linjën e vjetër nga Qafa e Kolshit. Ky investim i kompanisë OSHEE me interesin e drejtpërdrejtë të ishministrit Damian Gjiknuri, bëri të mundur furnizimin në parametra bashkëkohore të 14 fshatrave te NikajMërturit me energji elektrike 10 kv.
Ne këtë investim përveç 90 shtyllave të reja dhe rreth 5.5 km largësi u intaluan rreth 17 km përcjellës i ri elektrik. Ky investim modern bëri të mundur shmangien e linjës ekzistuese te Qafës së Kolçit duke krijuar mundësi kontrolli të linjës në çdo situate klimaterike.
Kështu vazhdoi me përmirësimin e rrjetit shpërndarës së rrymës në Luginën e Valbonës, në komunën e Tropojës, Bytyçit, duke shënuar arritje në drejtim të sherbimit ndaj konsumatorëve në çdo cep të Tropojës.
Mës pas ai u largua pasi ju drejtua qytetarëve me këtë komunikim:
„‟ Të nderuar miq!
Në respekt të ligjit elektoral, për arsye të kandidimit tim nga “Aleanca për Shqipërinë Europiane” për Kryetar të Bashkisë
Tropojë, paraqita dorëheqjen time nga detyra si Administrator i Agjensisë OSHEE,dega Tropojë.
Si çdo kush që mban detyra në shërbim të qytetarëve detyrohem t’ju them se gjatë gjithë kësaj periudhe unë dhe ekipi që kam drejtuar kemi shfrytëzuar mundësitë dhe energjitë tona në mbarëvajtjen e këtij sektori sa delikat, po aq dhe jetik për komunitetin.
Në komunikim mjaft njerëzor me të gjithë banorët por dhe me punë të palodhur arritëm të sfidojmë një rrjet të amortizuar, detyrime të prapambetura,por dhe kohën mjaft të vështirë ,duke furnizuar sistematikisht si asnjëherë më parë komunitetin me energji elektrike.
Një mirënjohje e falenderim kam sot për të gjithë punonjësit e Agjensisë Tropojë për përkushtimin dhe profesionalizmin e pashoq.
Çdo kush duhet të kryejë detyrën e tij por sot ndihem vertetë krenar dhe i prekur nga mirëkuptimi që kam gjetur në çdo komunitet dhe familje të Tropojes në këtë detyrë shumë të vështirë për arsye që njihen.
Respekt për mirëkuptimin e qytetarinë që kanë treguar. Me këtë rast ndihem i obliguar të ju garantoj se si në çdo post e detyrë që kam mbajtur gjatë karrierës time do vazhdoj të mbetem i përkushtuar dhe në të ardhmen si sherbetor i komunitetit!
Edhe njëherë përsëris respekt dhe përcjell mirënjohje për secilin që punuam dhe komunikuam gjatë kryerjes së detyrës time!
Në vitin 2019 kandidoi përsëri për Kryetar të Bashkisë Tropojë nën siglën e PS , detyrë të cilën e kryen edhe sot. Me këtë rast ai ju drejtua bashkëqytetarëve të tij me këto fjalë:
„‟ Të nderuar bashkëqytetarë të Tropojës!
Dje Kryesia e Partise Socialiste dhe Koalicioni “Për Shqipërinë Europiane”, zyrtarizuan nominimin tim si kandidat për Kryetar të Bashkise Tropojë në zgjedhjet e 30 Qershorit 2019. Gjej rastin të falenderoj strukturat e PS nga baza deri në qendër për këtë vlerësim. Një mirënjohje të veçantë shpreh publikisht për Kryetarin e PSSH-se dhe Kryeministrin e Shqiperise z. Edi Rama, për besimin e dhënë.
I garantoj ata si dhe gjithë qytetarët e Malësisë së Gjakovës se këtë vlerësim e ndjej si një përgjegjësi e obligim për ti sherbyer këtij komuniteti me gjithë vullnetin, energjinë dhe sinqeritetin më të madh.
Në afro 3 dekada me detyra drejtuese lokale në Tropojë jam përpjekur dhe besoj kam dëshmuar se udhëhiqem nga principi i të qënit
sherbëtor i komunitetit duke jetuar me hallet e shqetësimet e tyre dhe duke provuar me çdo mënyrë të jem pjesë e zgjidhjes sa më të mirë.
Tropoja, vendlindja jonë e përbashkët nga vetë historia e saj
është përballur këto 29-vite me shume sfida të pazakonta. Secili prej nesh i njeh siç njohim dhe situatën aspak të merituar të jetës ekonomike e sociale e cila pikësëpari është pasojë e papërgjegjshmërisë së pushtetit vendor.
Komuniteti ynë megjithëse ka dëshmuar të jetë nismëtar i lëvizjeve të mëdha politike për demokratizimin e vendit nuk i ka gëzuar siç e meriton frytet e tij sepse pushteti lokal në Tropojë jo vetëm nuk ka funksionuar si administratë e zbutjes e zgjidhjes së problemeve por është shndërruar në një oligarki etatiste klanore,nepotike e partiake.
Kjo situatë duhet të marrë fund me votën tuaj si shprehje e bindjes qytetare me 30 Qershor. Ka ardhur koha në limite ekstreme të padurimit që pushteti t’ju kthehet qytetarëve në formën e sherbesave të shpejta e racionale duke lënë pas udheheqjen part-time nga vilat e pushtarëve. Në ditët në vijim ne do të ndajmë me çdo qytetar, komunitet e njësi bashkiake si dhe
me secilin grup interesi një program të detajuar e të garantuar zhvillimor, duke marrë nga secili mendime e sugjerime që do i sherbejnë prosperitetit te Tropojës. “Për Tropojën që duam” do të jetë jo vetëm sllogani ynë elektoral por dhe bindja që do e materializojmë së bashku. Duke ju falenderuar të gjithëve ju garantoj se jo vetëm do mirëpres mendimet tuaja por do i konsideroj si parësore në ç’do hap që do hedhim për të mirën e vendlindjes tonë të dashur.Ju faleminderit!
Pavarësisht se nën cilën sigël partie ka qenë gjatë të gjithë mandateve të tij si kryetar komune apo kryetar bashkie, ka qenë gjithmonë në sherbim të komunitetit me moton “Partia ime është Tropoja”.
Pas ndryshimeve demokratike të vitit 1990 menjëherë ka qenë i angazhuar në forcat e djathta – Partia Demokratike, dega Tropojë që në fillimet e saj si:
Anëtar/Sekretar seksioni/Kryetar seksioni/Kryetar grup seksioni, Komuna Margegaj/Anëtar kryesie, Dega Tropojë/Sekretar organizativ, Dega Tropojë / Nënkryetar, Dega PD Tropojë.
Me 2015 në nominimin e tij i përzgjedhur si kandidat për kryetar të Bashkisë Tropojë u angazhua me PS që të japë kontributin në zhvillimin e Tropojës, vazhdim i kontributit të dhënë edhe gjatë viteve kur ishte nën drejtimin e Komunës Margegaj, atëhere i angazhuar me PD.Me këtë rast si detyrim moral dhe pjesë e transparencës së përhershme me bashkëqytetarët e tij sqaroi arsyet e kalimit të tij nga PD tek Koalicioni PS-LSI:
Të dashur bashkëqytetarë!
“Shoqëria shqiptare në këto dhjetë vitet e fundit ka njohur zhvillime të ndjeshme, por edhe konflikte jo të pakta në drejtim të zbatimit të ligjit për pronën dhe çeshtje ekonomike, por edhe të garantimit të lirisë së shprehjes.
Historia politike ka treguar se për të realizuar parimet demokratike shoqëria ka kaluar momente tronditëse dhe ndryshime të thella të karakterit social dhe politik.
Për 12 vite me rradhë isha mbështetës i bindjeve demokratike, veshur me kostumin e thjeshtë të punëtorit, në çdo punë që kam marrë përsipër, duke e konsideruar veten sherbëtor i komunitetit tim.
Në respekt të programit dhe kontratës me qeverinë e Partisë Demokratike punova me pasion dhe energji në Komunën Margegaj, duke zhvilluar infrastrukturën e 10 fshatrave të saj, duke zhvilluar dhe promovuar turizmin, sherbimet e ujësjellësit dhe kanalizimeve, të furnizimit normal me energji elektrike dhe të zhvillimit më modern të bujqësisë dhe blegtorisë në zonë.
Sa here isha në fushatë elektorale, në takime me banorët e këtyre fshatrave ndihesha i qetë duke u mbështetur pikërisht në këto arritje të përbashkëta. Ndërkohë brenda formacionit tim politik, PD nuk kishte ide të qarta në drejtim të vlerësimit të lidershipit sipas meritrokracisë, mjaftonte militantizmi ekstrem dhe fryma klienteliste, po zbehej komunikimi me qytetarin dhe marrëdhëniet sistematike me publikun.
Për mua partia do të thotë dhe pranim i mendimit ndryshe dhe ideve alternative dhe jo trajtim si armik i atij që sjell diçka të re në programin apo rrugën e vazhdimit nga e atdhmja demokratike.
Banorët e Tropojës duhet të trajtohen si pjestarë të një familje të madhe, ku secili prej tyre ka kontributin e tij në kontratën sociale për zhvillim, duke bërë shpërndarje të drejtë të mirave parësore si liria, e drejta e fjalës, mundësitë e shkollimit dhe punësimit. Ndaj sot vendosa ti them stop shitjes së votës, sistemit kleptokratik të një pjese të PD-së dhe ti jap një pro të madhe investimeve publike në Tropojë përmes programit të vertetë të koalicionit të majtë, duke shpresuar në mirëkuptimin dhe besimin tuaj”.
24
Që nga viti 2019 e në vazhdim është anëtar i Asamblesë Kombëtare të Partisë Socialiste të Shqipërisë. Në vitin 1992 është zgjedhur kryetar i fshatit Shoshan dhe njëkohesisht kryetar i komisionit të ndarjes së tokave të fshatit Shoshan, ku gjatë këtyre viteve nën drejtimin e tij s‟ka pasur asnjë problem në këtë fshat dhe gjithmonë është gjetur mirëkuptimi dhe bashkëpunimi ndërmjet banorëve. Në vitin 1996 është zgjedhur anëtar i këshillit të Komunës Margegaj, duke pasuar me zgjedhjen e tij edhe si kryetar i këtij këshilli, zgjedhje kjo e votuar në mes gjashtë forcave të ndryshme politike, ku vlen të theksohen vitet e vështira 1997-2000.
Trazira nga firmat piramidale dhe situata e vështirë pas luftës në Kosovë, ku përpos detyrave të tjera që kishte në
administratë ju ngarkua edhe detyra e pritjes së kosovarëve të shpërngulur nga lufta, detyrë që e kreu me maturi dhe dinjitet. Aktualisht është i nominuar si veteran i UÇK-së.
Nga viti 2001 e në vazhdim gjatë gjithë kohës kur ka ushtruar detyrën e kryetarit të komunës si dhe i bashkisë ka qenë anëtar i Këshillit të Qarkut Kukës, ku nuk ka reshtur asnjëherë se mbrojturi interesat e zhvillimit të Tropojës.
RRËNJËT DHE FËMINIA:
Rrënjët e çdo njeriu janë vendi ku formohet karakteri, ku lindin vlerat dhe ku ndërtohet mënyra e të menduarit që e shoqëron njeriun gjatë gjithë jetës.Edhe historia e tij fillon aty, në një familje të thjeshtë të veriut, mes njerëzve që e shihnin punën si nder dhe edukimin si pasurinë më të madhe.
Në atë mjedis, fëmijëria nuk ishte vetëm një periudhë loje dhe ëndrrash, por një kohë ku mësoheshin rregullat e para të jetës: respekti për të tjerët, përgjegjësia për fjalën e dhënë dhe dashuria për vendin ku je rritur.
Prindërit e tij ishin njerëz të zakonshëm, por me një botë të madhe vlerash. Ata nuk flisnin shpesh për sakrificat, por i jetonin ato çdo ditë për të ndërtuar një të ardhme më të mirë për fëmijët e tyre. Në shtëpinë e tyre, edukimi nuk ishte vetëm detyrim shkollor, por pjesë e jetës: të respektojë të moshuarit, të punojë me ndershmëri dhe të mos harrojë kurrë se suksesi vjen vetëm përmes përpjekjes.
Fëmijëria e tij kaloi mes këtyre mësimeve të heshtura, që nuk shkruheshin në libra, por përcilleshin në çdo bisedë familjare, në
çdo këshillë dhe në çdo shembull që prindërit jepnin me jetën e tyre. Shkolla ishte një tjetër shtyllë e rëndësishme në këtë formim. Ajo nuk ishte vetëm vendi ku mësohej dituria, por edhe hapësira ku u forcuan ambiciet dhe dëshira për të ecur përpara.
Çdo ditë e kaluar në bankat e shkollës ishte një hap drejt një të ardhmeje që prindërit e tij e kishin ëndërruar për të. Shkolla ishte një tjetër hap i rëndësishëm në këtë rrugë. Në bankat e saj u formuan ëndrrat e para dhe u ndërtua bindja se përmes dijes mund të arrihen gjëra më të mëdha.
Mësuesit e kujtojnë si një fëmijë të qetë, të përkushtuar dhe me dëshirë për të ecur përpara, ndërsa prindërit e shihnin arsimin si rrugën më të sigurt për të ndërtuar të ardhmen.
Ndikimi i prindërve mbeti i pranishëm në çdo etapë të jetës së tij. Ata i mësuan se njeriu matet jo nga posti që mban, por nga mënyra se si sillet me njerëzit dhe nga puna që lë pas. Ndoshta pikërisht ky edukim i hershëm shpjegon pse sot ai shihet si një drejtues i afërt me komunitetin dhe i përkushtuar ndaj detyrës së tij.Sepse në fund të fundit, çdo rrugë e madhe fillon nga një shtëpi e thjeshtë dhe nga prindër që dinë të mbjellin vlera.
Tropoja është një nga ato treva ku jeta dhe karakteri i njeriut formohen herët. Mes maleve të larta, lumenjve të ftohtë dhe rrugëve që shpesh kërkojnë më shumë mund se zakonisht, breza të tërë janë rritur me bindjen se puna, fjala e dhënë dhe nderi janë vlerat më të rëndësishme të jetës. Në këtë mjedis lindi dhe u rrit edhe ai.
Fëmijëria në Tropojë nuk ishte vetëm një periudhë kujtimesh të bukura, por një shkollë e vërtetë jete. Çdo ditë sillte një mësim të ri: respekt për prindërit, ndihmë për familjen, solidaritet me fqinjët dhe përgjegjësi për çdo detyrë, sado e vogël të dukej. Në këto troje, fëmijët rriten duke parë shembullin e të rriturve dhe duke mësuar se njeriu duhet të jetë i fortë në karakter dhe i drejtë në qëndrime.
Familja e tij ishte pjesë e këtij realiteti. Prindërit, njerëz të thjeshtë dhe punëtorë, e ndërtuan jetën mbi sakrificë dhe ndershmëri. Ata nuk përdornin fjalë të mëdha për edukimin, por jepnin çdo ditë shembullin e punës dhe përkushtimit. Në shtëpinë e tyre, çdo gjë kishte një rregull të pashkruar: të punoje me ndershmëri, të respektoje të tjerët dhe të mos harroje kurrë prej nga vjen.
Fëmijëria e kaluar në këtë mjedis ndikoi thellë në formimin e karakterit të tij. Ajo i mësoi durimin, përballjen me vështirësitë dhe rëndësinë e komunitetit.
Në Tropojë, askush nuk rritet vetëm; çdo njeri është pjesë e një familjeje më të madhe që quhet komunitet. Dhe pikërisht kjo ndjenjë e përkatësisë krijon njerëz që mësojnë të mendojnë
për të tjerët po aq sa për veten. Ndikimi i kësaj fëmijërie mbeti i gjallë edhe në vitet që pasuan.
Vlerat e Tropojës – besa, mikpritja, puna dhe përgjegjësia ndaj komunitetit – u bënë pjesë e karakterit të tij dhe e shoqëruan në çdo hap të jetës.
Ndoshta pikërisht këto rrënjë shpjegojnë pse sot ai shihet si një drejtues i afërt me njerëzit dhe i përkushtuar ndaj detyrës së tij. Sepse fëmijëria në Tropojë nuk të mëson vetëm si të jetosh, por edhe si të sherbesh.
FORMIMI PROFESIONAL:
Rruga drejt përgjegjësive të mëdha shpesh fillon nga punët më të thjeshta. Aty ku njeriu mëson të përballet me realitetin, të njohë vështirësitë dhe të kuptojë vlerën e çdo përpjekjeje të ndershme.
Edhe formimi i tij profesional nuk nisi në zyra apo institucione, por në terren, mes punës së përditshme dhe sfidave konkrete të jetës. Vitet e para të punës si traktorist ishin një shkollë e rëndësishme që e lidhi edhe më fort me tokën, me njerëzit dhe me ritmin e punës së komunitetit. Në ato ditë të gjata pune, mes arave dhe rrugëve të vështira, ai mësoi se çdo rezultat kërkon durim dhe përkushtim.
Traktori nuk ishte thjesht një mjet pune; ai ishte një përgjegjësi, një mision i përditshëm për të ndihmuar familjet dhe fermerët që mbështeteshin te puna e tokës për të jetuar.
Puna në terren e mësoi të njohë nga afër realitetin e njerëzve. Ai pa vështirësitë me të cilat përballeshin fermerët, mungesën e infrastrukturës, sakrificat e familjeve dhe përpjekjet e tyre për të ndërtuar një jetë më të mirë.
Kjo përvojë i dha një kuptim më të thellë të përgjegjësisë dhe të rolit që ka puna në zhvillimin e komunitetit.Çdo ditë në terren ishte një mësim për karakterin. Të punoje me orë të gjata, në kushte jo gjithmonë të lehta, kërkonte jo vetëm forcë fizike, por edhe këmbëngulje dhe disiplinë. Këto cilësi u bënë pjesë e formimit të tij profesional dhe e ndihmuan të ndërtojë një mënyrë pune të bazuar në seriozitet dhe përkushtim.
Në këtë periudhë u formuan edhe vlerat që do ta udhëhiqnin gjatë gjithë jetës: ndershmëria në punë, respekti për njerëzit, përgjegjësia ndaj detyrës dhe besimi se çdo arritje duhet të jetë në shërbim të komunitetit.
Puna si traktorist nuk ishte thjesht një etapë e jetës së tij, por një përvojë që e lidhi më fort me realitetin e njerëzve dhe me nevojat e tyre. Ajo e mësoi të dëgjojë, të kuptojë dhe të vlerësojë çdo përpjekje të ndershme.
Dhe pikërisht kjo përvojë në terren do të bëhej më vonë një nga shtyllat kryesore të mënyrës së tij të drejtimit. Sepse një njeri që ka punuar në terren e kupton më mirë se kushdo tjetër vlerën e punës dhe rëndësinë e vendimeve që ndikojnë drejtpërdrejt në jetën e komunitetit.
Formimi profesional i tij u ndërtua kështu, hap pas hapi, mbi përvojën reale dhe mbi vlerat e punës së ndershme. Një rrugë e thjeshtë në dukje, por e fortë në themel, që do ta përgatiste për përgjegjësitë më të mëdha që do të vinin më vonë.
RRUGA DREJT SHERBIMIT PUBLIK:
Rruga drejt shërbimit publik nuk fillon gjithmonë me një vendim të madh apo me një post të rëndësishëm. Shpesh ajo nis në heshtje, përmes angazhimeve të vogla, përmes ndihmës ndaj njerëzve dhe përmes një ndjenje përgjegjësie që rritet gradualisht me kalimin e viteve. Edhe për të, kjo rrugë nuk ishte një zgjedhje e menjëhershme.
Ajo u ndërtua hap pas hapi, përmes lidhjes së vazhdueshme me komunitetin dhe përmes dëshirës për të qenë i dobishëm për vendin ku ishte rritur. Në Tropojë, angazhimi qytetar nuk është një nocion abstrakt. Ai është pjesë e jetës së përditshme: të ndihmosh një fqinj, të marrësh pjesë në një iniciativë të komunitetit, të kontribuosh për shkollën, rrugën apo një problem të përbashkët. Pikërisht në këto angazhime të thjeshta u hodhën edhe hapat e parë drejt shërbimit publik.
Njerëzit filluan ta njohin si një person që nuk qëndronte indiferent ndaj problemeve të komunitetit. Ai ishte i pranishëm në diskutime, në iniciativa lokale, në përpjekje për të gjetur zgjidhje për çështje që preknin jetën e përditshme të qytetarëve.
Nuk ishte ende një drejtues, por ishte një njeri që dëgjonte, këshillonte dhe kërkonte zgjidhje. Me kalimin e kohës, ky angazhim u kthye në besim.
Komuniteti filloi ta shohë si një zë që mund t‟i përfaqësonte dhe si një njeri që mund të mbante përgjegjësi më të madhe. Besimi nuk erdhi nga premtimet, por nga prania e vazhdueshme mes njerëzve dhe nga mënyra e thjeshtë dhe e sinqertë e komunikimit me ta.
Në çdo takim, në çdo bisedë, në çdo përpjekje për të zgjidhur një problem, u ndërtua një marrëdhënie që shkonte përtej formalitetit. Ishte marrëdhënia e një njeriu me komunitetin e tij. Kur erdhi momenti për të marrë një rol më të madh në jetën publike, ai nuk ishte më thjesht një emër.
Ai ishte tashmë një figurë e njohur për njerëzit, një person që kishte fituar respekt përmes punës dhe qëndrimit të tij. Besimi i komunitetit ishte hapi më i rëndësishëm në këtë rrugë.Sepse në një bashki të vogël, njerëzit nuk votojnë vetëm për një program apo për një parti; ata votojnë për njeriun që njohin,
NJERIU I KOMUNITETIT:
Në komunitetet e vogla, njerëzit njihen jo nga fjalët që thonë, por nga veprat që bëjnë. Aty nuk mjafton të jesh i zoti në punë; duhet të jesh i pranishëm në jetën e përditshme të njerëzve, të ndash me ta vështirësitë dhe të jesh gjithmonë gati për të ndihmuar. Edhe rruga e tij drejt rolit të një përfaqësuesi të komunitetit nuk erdhi si një ambicie e menjëhershme. Ajo u ndërtua gradualisht, përmes angazhimeve të vogla, përmes besimit që fitoi në sytë e njerëzve dhe përmes përkushtimit që tregoi në çdo detyrë që mori përsipër.
Në fillim, angazhimet e tij ishin të thjeshta dhe të natyrshme. Ai ishte pjesë e çdo iniciative që lidhej me komunitetin: ndihmonte në organizimin e punëve të përbashkëta, merrte pjesë në aktivitete lokale, ishte pranë njerëzve në momentet e vështira dhe në ato të gëzimit. Nuk kërkonte vëmendje, por përpiqej të ishte i dobishëm. Në Tropojë, si në shumë treva të veriut, njerëzit e vlerësojnë shumë njeriun që mban fjalën dhe që qëndron pranë komunitetit në çdo kohë.
Me kalimin e viteve, ai filloi të shihej si një njeri i besueshëm, një person që mund të dëgjonte hallet e të tjerëve dhe të kërkonte zgjidhje. Shpesh, njerëzit i drejtoheshin për këshilla apo ndihmë edhe kur ai nuk mbante asnjë detyrë publike. Kjo ishte shenja e parë e besimit që komuniteti po ndërtonte ndaj tij. Sepse përfaqësimi nuk fillon në momentin kur merr një post; ai fillon në momentin kur njerëzit të besojnë.
Një nga cilësitë që e dallonte ishte aftësia për të dëgjuar. Ai nuk e shihte bisedën me qytetarët si një formalitet, por si një mënyrë
për të kuptuar realitetin e tyre. Çdo histori, çdo shqetësim dhe çdo ide që dëgjonte, bëhej pjesë e mënyrës së tij të të menduarit. Gradualisht, ky angazhim i vazhdueshëm e shndërroi në një figurë të njohur dhe të respektuar në komunitet. Njerëzit filluan ta shohin si dikë që mund t‟i përfaqësonte, si një njeri që e njihte nga afër jetën e tyre dhe që kishte vullnetin për të punuar për ta. Besimi i komunitetit nuk erdhi nga premtime të mëdha, por nga shembulli i përditshëm. Nga prania e tij në çdo moment të rëndësishëm, nga gatishmëria për të ndihmuar dhe nga serioziteti me të cilin e trajtonte çdo përgjegjësi.
Në këtë mënyrë, pa shumë zhurmë dhe pa shumë fjalë, ai filloi të bëhej një njeri i komunitetit në kuptimin e plotë të fjalës. Një njeri që nuk ishte thjeshtë pjesë e tij, por që e ndiente veten përgjegjës për të.
Dhe pikërisht ky besim i njerëzve do të hapte më vonë rrugën drejt angazhimit të tij në jetën publike. Sepse kur komuniteti
sheh tek dikush përfaqësuesin e vet, rruga drejt përgjegjësisë bëhet një thirrje, jo një zgjedhje personale. Ka momente në jetën e çdo njeriu kur rruga që ka ndjekur deri atëherë kërkon një vendim të ri. Momente kur përvoja, besimi i njerëzve dhe ndjenja e përgjegjësisë bashkohen dhe e shtyjnë njeriun të marrë një hap që ndryshon drejtimin e jetës. Për të, ky moment erdhi natyrshëm. Pas viteve të punës në terren, angazhimit në komunitet dhe besimit që kishte fituar mes njerëzve, gjithnjë e më shpesh filluan të dëgjoheshin fjalë që e nxisnin të merrte një rol më të madh në jetën publike.
Njerëzit nuk e shihnin më vetëm si një njeri të punës, por si dikë që mund të përfaqësonte interesat e tyre në nivel institucional. Fillimisht, ideja e përfshirjes në politikë nuk ishte një synim i drejtpërdrejtë për të. Ai e shihte veten më shumë si një njeri të terrenit, të lidhur me punën dhe komunitetin, sesa si pjesë të strukturave politike.
Por realiteti i përditshëm, problemet e pazgjidhura dhe kërkesat e vazhdueshme të qytetarëve e bënë të reflektojë më thellë. Shpesh, bisedat me njerëzit e afërt dhe me bashkëpunëtorët ktheheshin në diskutime për të ardhmen e komunitetit.
Çfarë mund të bëhej më shumë?! Si mund të përmirësohej infrastruktura?! Si mund të ndihmoheshin familjet dhe të rinjtë?! Këto pyetje nuk mbeteshin vetëm në nivel bisedash; ato kërkonin përgjigje konkrete. Dalëngadalë, ideja për të marrë përgjegjësi publike filloi të merrte formë.
Vendimi për të kandiduar për kryetar bashkie nuk ishte një hap i lehtë. Ai kërkonte guxim, përgjegjësi dhe gatishmëri për t‟u përballur me sfida të reja. Ishte një vendim që nuk prekte vetëm jetën e tij personale, por edhe pritshmëritë e një komuniteti të tërë.Mbështetja e njerëzve ishte një faktor i rëndësishëm në këtë vendim. Familja, miqtë, bashkëpunëtorët dhe qytetarët që e njihnin nga afër e inkurajuan të merrte këtë hap.
Ata besonin se përvoja, karakteri dhe përkushtimi i tij mund të sillnin një ndryshim real në drejtimin e bashkisë. Fushata për kandidimin u kthye në një rrugëtim të ri. Ai nuk premtonte gjëra të pamundura, por fliste për punë, për zhvillim dhe për nevojën e një administrimi të afërt me qytetarët:
„‟ Një ftesë miqësore dhe publike!
Fushata zgjedhore për zgjedhjet lokale të 30 Qershorit është duke filluar. Si çdo trevë tjetër, Tropoja, ka specifikat dhe problemet e saj. Që në fillim dua të ndaj me ju konstatimin dhe bindjen time se askush si vendlindja jonë nuk e dëshiron ligjin dhe rregullin.
Koha po provon se Tropoja po injoron keq përdorimin e saj për 3 dekada si magazinë energjike e kontigjenteve për mitingje ose siç populli i ka pakëzuar “mish për top” nga politika dhe interesat e saj meskine.
Tropojasit tani duan dhe aspirojnë që dhuratën që Zoti i ka dhënë vendlindjes së tyre ta shijojnë dhe ta shfrytëzojnë krenarisht për vete dhe brezat që vijnë. Natyrë e mrekullueshme që po bëhet e përbotshme, pasuri mbi e nëntokësore, pozicion gjeografik si trekëndësh lidhës i trojeve nacionale.
Ky është rendi i ditës i tropojanëve dhe jo përleshjet për karriket qeverisëse të ustallarëve të politikës. Si kandidat për kryebashkiak, pozicion të cilin e përkthej si kryesherbëtor të Tropojës po ndjek me vëmendje situatën. Pa dashur të ndërhyj në bindjet e askujt, dua të përfshihem në atë që është bindja dhe ideali i secilit bashkëqytetar:
“Tropoja ndryshe, e begatë dhe e zhvilluar për të gjithë!”.
Ky është dhe motivi i kandidimit tim. Le të përfshihemi me idealizëm në fushatë duke përballur idetë tona për një mirëqeverisje lokale model, ku secili qytetar të ndjehet pjesëmarrës aktiv në vendimet për të ardhmen e Tropojës.
Puna është e madhe por dhe vullneti e përkushtimi nuk mungon. Ftoj çdo bashkqytetar që të marrë pjesë në këtë fushatë me mendime e sugjerime për ti shndërruar ato në të mira materiale që do pengojnë fëmijët tanë të emigrojnë, por të jenë dinjitozë e të plotësuar në trojet e të parëve.‟‟
Takimet me banorët, bisedat nëpër fshatra dhe diskutimet me të rinjtë e forcuan edhe më shumë bindjen se ky ishte një hap i domosdoshëm. Në çdo takim, ai përpiqej të dëgjonte më shumë se të fliste. Sepse e dinte se një drejtues i mirë duhet të kuptojë fillimisht nevojat e njerëzve përpara se të propozojë zgjidhje.
Kandidimi për kryetar bashkie nuk ishte thjesht një garë politike; ishte një angazhim moral ndaj komunitetit. Një premtim për të punuar me ndershmëri dhe për të qenë pranë qytetarëve në çdo moment. Dhe kështu, një njeri që kishte nisur rrugën e tij nga puna në terren dhe nga angazhimet e vogla në komunitet, hyri në një etapë të re të jetës: rrugën drejt drejtimit të bashkisë.
Një rrugë që do të kërkonte shumë përkushtim, por që do të hapte edhe mundësinë për të ndërtuar ndryshime të rëndësishme për komunitetin e tij.
Dita e zgjedhjeve është gjithmonë një moment i veçantë për çdo komunitet. Ajo është dita kur qytetarët vendosin jo vetëm për një emër, por për drejtimin që do të marrë bashkia e tyre në vitet që vijnë. Është një ditë që mbart pritshmëri, emocione dhe përgjegjësi. Për të, ajo ditë ishte kulmi i një rrugëtimi që kishte nisur shumë kohë më parë, mes njerëzve dhe punës së përditshme në komunitet.
Që në orët e para të mëngjesit, qyteti dhe fshatrat përreth kishin një atmosferë të veçantë. Njerëzit lëviznin drejt qendrave të votimit me qetësi, duke përshëndetur njëri-tjetrin dhe duke ndarë mendimet për të ardhmen. Në komunitete të vogla, zgjedhjet nuk janë vetëm një proces formal; ato janë një reflektim i besimit dhe i marrëdhënieve që janë ndërtuar ndër vite.
Ai e kaloi atë ditë mes takimeve me njerëzit, bisedave të shkurtra dhe pritjes së qetë të rezultatit. Nuk kishte eufori të tepruar, por një ndjenjë përgjegjësie për atë që do të vinte më pas. Sepse e dinte se çdo votë ishte një besim i dhënë dhe një detyrim për të punuar më shumë.
Rezultati i zgjedhjeve erdhi si një konfirmim i këtij besimi.Fitorja nuk u pa si një sukses personal, por si një përgjegjësi e madhe ndaj komunitetit. Ishte një moment që kërkonte jo festë të madhe, por reflektim dhe përgatitje për punën që do të niste menjëherë.
Momenti i marrjes së detyrës si kryetar bashkie ishte simbolik dhe i rëndësishëm. Në atë zyrë, ku më parë kishin qenë drejtues të tjerë, ai hyri me bindjen se çdo mandat është një sherbim i përkohshëm dhe një përgjegjësi e vazhdueshme ndaj qytetarëve.
Fjalët e para pas marrjes së detyrës ishin të thjeshta: punë, përkushtim dhe bashkëpunim me komunitetin.
Nuk kishte premtime të mëdha, por një angazhim të qartë për të qenë pranë njerëzve dhe për të punuar për zhvillimin e bashkisë.
Ditët e para në detyrë nuk ishin të lehta. Dosje të shumta, projekte të nisura, probleme të trashëguara dhe pritshmëri të larta nga qytetarët kërkonin vendime të shpejta dhe një organizim të ri të punës. Por përvoja e tij në terren dhe njohja e realitetit të komunitetit e ndihmuan të përshtatej shpejt me përgjegjësinë e re.
Ai e shihte bashkinë si një institucion që duhet të ishte i hapur për qytetarët. Dera e zyrës së tij nuk ishte thjesht simbolike; ajo ishte një mënyrë për të treguar se drejtimi i bashkisë do të bazohej në komunikim dhe transparencë. Fitorja e besimit në zgjedhje ishte vetëm fillimi i një rruge të re.
Një rrugë që kërkonte punë të vazhdueshme, vendime të guximshme dhe përkushtim ndaj çdo detaje që ndikonte në jetën e komunitetit. Sepse në fund të fundit, zgjedhjet janë vetëm momenti i fillimit.
Besimi i vërtetë ndërtohet çdo ditë, përmes punës dhe rezultateve konkrete. Dhe pikërisht këtu nisi etapa më e rëndësishme e rrugëtimit të tij: drejtimi i bashkisë dhe ndërtimi i një vizioni për zhvillimin e komunitetit.
Komuniteti dhe bashkëpunimi i ngushtë me të, fryma e ngrohtë e marrëdhenieve me ekipin e ngushtë drejtues dhe të qënit transparent në çdo hap të veprimtarisë së tij si dhe të programeve dhe projekteve të institucionit e bëjnë unik dhe shpjegojnë votën e palëkundur në drejtim të vazhdimësisë së tij në krye të bashkisë Tropojë.
VENDIMMARRJA JETËSORE:
Vendimi për të hyrë në jetën publike,zgjedhjet dhe përgjegjësia e re,reagimet e komunitetit janë trinia thelbësore e Rexhë Byberit në vitin 2000 me shpalljen e kandidaturës për kryetar të Komunës Margegaj.
Duhet theksuar faktin se Tropoja gjatë kësaj periudhe ishte përfshirë në një rreth autoreferencial të kaosit politik dhe të pasigurisë shoqërore. Përtej ambicieve politike, vetëbesimit të tij, ai vendosi të vendosej në korsinë politike në një kohë që Kosova ishte në luftë dhe Malësia e Gjakovës po i ndihmonte vëllezërit kosovarë me strehim dhe ushqime, duke hapur dyert e shtëpive dhe të zemrave.
Ai vinte nga një rreth shoqëror dhe familjar me figura historike të njohura, të cilët kishin sakrifikuar jetën dhe pasurinë për mbrojtjen e trojeve shqiptare. Që nga dita që ai fitoi mandatin ai u përcaktua fizikisht dhe shpirtërisht si sherbëtor i komunitetit të tij, zgjodhi stafin e kualifikuar pa marrë në konsideratë bindjet e tyre politike, duke vënë theksin vetëm te aftësitë e tyre
profesionale në sherbim ndaj njerëzve në nevojë. Fjalia e parë shoqëruese e fletës së biografisë së tij dhe fjala e parë përpara elektoratit që e votoi me bindje të plotë në historinë familjare dhe aftësitë dhe përqëndrimi në punë ishte:
“Isha, jam dhe do të jem sherbëtor për komunitetin tonë fisnik”!
Në fakt kështu fillon autobiografia e tij, pasi gjatë viteve si punëtor në SMT-në e Tropojës dhe duke qënë se ishte i klasifikuar si i përndjekur politik ai nuk kishte pasur mundësinë e shkollimit normal dhe të plotë në kohë, por sa herë që flitej për shkollën ai kujtonte shprehjen e famshme të Makiavelit:
“Nuk ka rëndësi sesi e merr pushtetin, por si arrin ta mbash atë”!
Ndërsa në biseda me njerëzit e thjeshtë, me zemër në dorë ai ju tha dhe i bindi se „‟përpara se të ushqej fëmijët e mi, mendoj për ushqimin e secilit banor të kësaj komune‟‟.
Duke qënë së pari mik i më të varfërve dhe më hallexhinjëve ai si prioritet vendosi rritjen e mirëqënjes ekonomike të banorëve të zonës. Për atë thelbi i karrierës si drejtues ishte vetëm puna e cila bazohet në aftësitë e tij të veçanta menaxheriale, të cilat spikatën shpejt në veprimtarinë e tij dhe më pas e ndihmuan të ngjisë shkallët e hierarkisë politike.
Duke pasur gjithmonë parasysh detyrimin ndaj besimit të banorëve që e votuan, në rrugën e gjatë jetësore bazuar në qëllimet e forta që i kishte vendosur vetes në startin e kësaj karriere drejtuese. E cila po ndërtohej gradualisht mes ndrojtjes dhe sinqeritetit të fillimit të përballjes politike ndërthurur me karakterin e forte dhe besimin e mëkuar hershëm në historinë familjare se mund dhe duhet tja dale patjetër. Kur mendon, vepron dhe organizohet veç në të mire të komunitetit të tij.
DREJTIMI I KOMUNËS MARGEGAJ:
Komuna Margegaj u krijua në vitin 1992, ajo shtrihet në veriperëndim të rrethit të Tropojës. Ajo ka një sipërfaqe
269.4 km2. Në veri kufizohet me Republikën e Malit të Zi, në
jug me Komunën Bujan e qytetin e Bajram Currit, në perëndim
me rrethin e Shkodrës dhe në lindje me komunat Tropojë
Fshat e Llugaj.
Emri Margegaj vjen nga emri i nje fisi që banonte në këtë fshat , Mark Gega. Komuna ka 10 fshatra: Dragobia, Valbona, Rragami, Çeremi dhe Bradoshnica ndodhen në zonën e alpeve, ndërsa Margegaj, Koçanaj, Shoshani, Katundi i Paqes dhe Fushë- Lumi shrihen në zonën e fushës.
Distanca midis
fshatrave është 0.6 km. Në këtë komunë ndodhen dy parqe kombëtare, Parku Kombëtar i Valbonës dhe ai i Lumit të Gashit, me një sipërfaqe totale prej 1100 hektarë. Në këtë komunë ka gjithsej 660 hektarë tokë bujqësore.
Pasuritë e mëdha natyrore janë faktor zhvillimi për turizmin. Burimet e konsiderueshme janë lëndët drusore, polimetalet, boksidet etj. Pyje të tëra ahu, bredhi dhe pishe veshin gjithë shpatet e kësaj lugine deri në lartësinë 2000 m. Bimët medicionale dhe ato aromatike janë një burim i konsiderueshëm të ardhurash për banorët e kësaj zone.
Uji i Valbonës përdoret kryesisht për ujitje siç është kanali i Krasniqes që ujit një pjesë të mirë të tokave. Në Shoshan është ndërtuar ujësjellësi që ka furnizuar qytetin e Bajram Currit dhe pjesën më të madhe të fshatrave të komunës Margegaj. Pasuri hidrografike konsiderohet burimi i Shoshanit ,burimi ujor më i madh në Ballkan.
Distanca nga kufiri me Kosovën është 10 km, kurse me Malin e Zi është zonë kufitare. Rruga kombëtare kalon mes për mes komunës duke përbërë një element pozitiv për zhvillimin e kësaj komune.
PUNËT DHE PROJEKTET KONKRETE:
Me marrjen e mandatit të parë, pas ngjarjeve të vitit 1997, administrata e komunës i kryente të gjitha punët dhe sherbimet sipas detyrave të ndara nga punonjësit, nëpër shtëpi, atje ndaheshin edhe asistencat, pagat, por edhe sherbime të tjera për komunitetin. Hapi i parë i ndërhyrjes dhe ndryshimit ishte vendosja e administratës në zyrat e komunës dhe krijimi i kushteve minimale për punë të punonjësve.
E rëndësishme për kohën ishte ndërhyrja dhe ftesa për bashkëpunim e sensibilizim në drejtim të grumbullimit të armatimeve dhe municioneve luftarake të rrëmbyera pas hapjes së depove ushtarake në ngjarjet e vitit 1997 me moton “Një armë e mbledhur, një krim më pak”.
Nuk kishte kohë për të humbur, ndaj menjëherë u orientua në takime me komunitetin, intelektualët e zonës dhe ju kërkua atyre bashkëpunim dhe kontribut për zhvillimin e shpejtë të komunës, në përcaktimin e prioriteteve afatshkurtëra në fusha si arsimi, shendetësia dhe sherbimeve ndaj njerëzve në nevojë përmes projekteve të emergjencës si dhe atyre afatmesme.
Në respekt të realizimit të premtimeve elektorale, duke kërkuar donatorët e mundshëm, mbi platforma të qarta dhe funksionale të zhvillimit.Turizmi përbënte prioritetin kryesor për zhvillimin e Komunës Margegaj, kjo për faktin se komuna kishte resurse natyrore të një niveli të lartë si Lugina e Valbonës, Lumi i Gashit, bjeshkët, burimet ujore, bimët medicionale etj.
Komuna ka Zona të Mbrojtura të natyrës të shpallura me VK676, date 20.12.2002 si Burimi i Shoshanit, Burimet e Valbonës, Lugina e Motinës etj. E veçanta e bukurisë natyrore të kësaj komune është Lugina e Valbonës me turizëm gjatë gjithë vitit.
Nga ana historike kjo zonë është e spikatur për rezistencën ndaj çdo pushtuesi dhe diktature, me prijës të njohur dhe emra të shquar si Haxhi Zekë Byberaj, Bajram Curri, Rexhep Krasniqi, Elez Byberi.
Në mandatin e tij të parë prioriteti i komunës ka qënë zhvillimi i qendrueshëm i turizmit si dhe hartimit të një strategjie të zhvillimit të saj me projekte financimi nga buxheti i shtetit dhe donatorë. Strategjia Afatmesme e Komunës Margegaj ishte një arritje cilësore në procesin e zhvillimit të saj ideuar dhe mbështetur në vizionin, këmbënguljen dhe energjinë e pashtershme të kryetarit të saj Rexhë Byberi gjatë katër mandateve të drejtimit të tij.
Strategjia Afatmesme e Zhvillimit të Komunës 2009-2015 e vlerësuar nga komuniteti dhe grupe dhe aktorë interesi ishte rezultat i vlerësimit të të gjitha mundësive potenciale për zhvillim në terësinë territorial të komunës.
Pasja e një plani strategjik rriti kredibilitetin dhe seriozitetin e qeverisjes lokale, në ndërtimin e bashkëpunimeve me institucione sektoriale, agjenci zhvillimi dhe partnerë jashtë komunës, duke rezultuar në mënyrë të natyrshme si dhe në shanse më të mëdha për investime të reja dhe të ardhura shtesë në nivel komune. Sikurse ishte rasti pozitiv i partneritetit me MADAN për hartimin e këtij dokumenti.
Përgatitja e strategjisë nën drejtimin energjik dhe frymëzues të kryetarit Rexhë Byberi dha një kontribut të rëndësishëm për identifikimin, verifikimin dhe sistemimin e informacionit bazë të komunës dhe vlerësimin e treguesve të zhvillimit, kjo përbënte një fillim të mbarë për krijimin e bazës së të dhënave të besueshme për të ardhmen e komunës.
Angazhimi direkt në gjetjen e informacionit dhe vlerësimin e besueshmërisë së tij kontriboi gjithashtu në aftësimin e punonjësve të administratës lokale dhe trajnimit të tyre. Gjithashtu u hartuan hartat turistike të zonës, guida dhe fletëpalosje për promovimin e ardhshëm të turizmit të krahinës. Vetëm gjatë vitit 2012 Lugina e Valbonës u vizitua nga 2800 turistë të huaj, një tregues i ndikimit të strategjisë në vizionin e saj premtues.
Komuna filloi të ndërtojë binjakëzimet e saj të para, si fillim me Komunën e Mamushës, së Bujanocit, pastaj me Komunën e Gjakovës filloi lidhja e natyrshme në gjitha aspektet pas një ndarje të padrejtë prej disa dekadash, falë edhe kontributit të përbashkët të disa prej personaliteteve politike, historike dhe kulturore.
“Tropoja me Gjakovën kanë jo vetëm një lidhje historike të pandashme por dhe relacion ekonomik të përbashkët për të dy komunitetet. Për këtë qëllim unë po përvijoj një program unik e integral me kryetaren e Gjakovës znj. Mimoza Lila (Kusari) në mënyrë që të përjetësojmë praktikisht angazhimet e të dy qeverive tona për një zonë të lirë ekonomike ndërkufitare Tropojë-Gjakovë. Ne jemi dakorduar që me shpejtësi të heqim pengesat e barrierat burokratike që ngadalësojnë këto
marrëdhënje jo vetëm vëllazërore por dhe strategjikoekonomike,4 vitet që vijnë së bashku do të elaborojmë e zhvillojmë projekte konkrete të rëndësishme për të garantuar një progres ekonomik që mbështetet në energjitë njerëzore dhe resurset e mëdha natyrore. Znj. Kusari, si qytetarja me e re e Nderit e Tropojës shprehu angazhimin e saj të pakursyer që së bashku të hapim një faqe të re të progresit dhe prosperitetit të komunitetit të Gjakovës dhe Tropojës!‟
Por edhe fillimi i një bashkëpunimi serioz me organizata të shoqërisë civile vendase dhe të huaja për realizimin e projekteve madhore të komunës në vazhdim.
Gjatë zhvillimit të strategjisë për vitet 2000-2009 lindi nevoja për një tjetër strategji zhvillimi. Ndaj përgatitja e strategjisë afatmesme 2009-2015 erdhi si rezultat jo vetëm i eksperiencës së fituar por edhe i mbështetjes të afruar nga Agjencia e Zhvillimit të Zonave malore (MADA), Qendrës për Zhvillim të Integruar (CID ALBANIA). Strategjia mori në konsideratë edhe
zhvillimin kombëtar, strategjitë e Qarkut Kukës si dhe Objektivat e Mijëvjeçarit.
Strategjia e Zhvillimit 2009-2015 operoi jo vetëm si koncept, vizion dhe prioritet , por edhe me zbatimin e rreth 86 projekteve në fusha të ndryshme të zhvillimit, pikëzuar kryesisht në zhvillimin e turizmit, duke synuar që resurset turistike në dhjetë fshatrat e komunës ti ngrejë në organizim, në nivele evropiane, pajisur me stemën dhe flamurin e komunës.
Projekte planifikuar për:
-Ndërtimin e infrastrukturës (shkolla, ambulancë shendetësore, zyra turistike dhe informacioni, muze, pika vrojtimi etj.)
-Ndërtim rrugësh(shtigje malore, sinjalistika dhe tabela turistike dhe orientimi)
-Ndërtim ujësjellësish, antenash celulari, internet etj.
-Në fushën mjedisore (sistemim përrenjësh malorë, ndërtim sheshesh pushimi, burime ujore si kroje, vendosje koshash mbetjesh)
– Në fushën e promovimit të turizmit, takime me donatorë vendas dhe të huaj, operatorë turistikë, botime guidsh turistike, harta dhe fletëpalosje etj.
Gjithashtu u realizuan edhe projekte të natyrës sociale, në bujqësi, blegtori dhe frutikulturë, të gjitha këto të pasqyruara dhe të miratuara pas degjesave publike dhe konsultimeve me komunitetin, bazuar në transparencë vendimesh dhe të mbështetjes financiare të realizimit.
Sidomos turizmi ishte dhe mbetet një nga pikat më të forta të programit të tij qeverisës në kohën e drejtimit të komunës si dhe tash sa vite në drejtimin e bashkisë Tropojë, aktualisht krenaria e Malësisë së Gjakovës dhe Alpeve. Turizmi padyshim do të jetë e ardhmja e ndritur e këtij vendi dhe mundësia e kthimit të plotë të të shperngulurve në vendlindje.
Si kryekomunar ishin nder dhe kënaqësi inaugurimet e rrugëve automobilistike Bajram Curri-Valbonë si dhe të ujësjellësit Valbonë-Bajram Curri, hartimi i Guidës së Zonës, hapat për zhvillimin e turizmit familjar, ndërkohë që shuma e investimeve për këtë periudhë arrinte në 30 miliardë lekë.
Investimet në komunë si dhe promovimi i vazhdueshëm i turizmit bënë që numri i turistëve në zonë nga 250 turistë në Valbonë gjatë vitit 2000 të arrinte në 25 mijë turistë gjatë vitit 2011. Kapacitetet akomoduese arritën në 10 bujtina, 1 hotel me 130 shtretër, 4 bar restorante me ushqime tradicionale. Zonën e vizituan njerëz të njohur të artit dhe kulturës, ambasadorë nga shumë vende si dhe kasti i Miss Glob 2007.
Nga 640 familje të zonës që trajtoheshin me ndihmë ekonomike, shifra e tyre u përgjysmua. Komuna arriti të ketë mundësitë e duhura për ndihmë emergjente, duke ndihmuar rreth 80 familje
në nevojë, dëmtuar nga zjarre, termeti etj. Gjatë ditëve të vështira si pasojë e dimrave të vështirë dhe rreshjeve të dëborës emergjencat civile sollën ndihmat e nevojshme për banorët nga Posta Shqiptare, Ministria e Mbrojtjes dhe donatorë vendas dhe të huaj.
Vizioni për zhvillimin e Tropojës nuk mbeti vetëm një ide në letër, por u shndërrua në projekte konkrete që prekën drejtpërdrejt jetën e komunitetit. Drejtimi i komunës u ndërtua mbi bindjen se zhvillimi i një treve malore kërkon investime të qëndrueshme në infrastrukturë, arsim, shëndetësi, bujqësi dhe turizëm.
Një nga drejtimet kryesore të punës ishte infrastruktura rrugore. Rrugët që lidhin fshatrat me njëri-tjetrin dhe me qendrën e zonës u konsideruan themeli i zhvillimit ekonomik dhe social. U realizuan rikonstruksione dhe asfaltime në segmente të rëndësishme si rruga Dragobi-Çerem, rruga Dragobi–Motinë, rruga Shoshan–Valbonë, rrugët e fshatit Koçanaj dhe rrugët në zonën e Margegajt, duke përmirësuar ndjeshëm lëvizjen e banorëve dhe qarkullimin e mallrave.
Përmirësimi i infrastrukturës u shoqërua edhe me ndërtimin e urave, rikonstruksionin e përrenjve dhe rehabilitimin e rrugëve të bjeshkëve, duke krijuar kushte më të sigurta për banorët dhe fermerët.
Ndërtimi i urës në Dragobi dhe përfundimi i asfaltimit të rrugës Shoshan–Valbonë ishin ndër projektet që patën ndikim të drejtpërdrejtë në jetën e komunitetit.
Një tjetër prioritet ishte arsimi. Rikonstruksioni i shkollave 9- vjeçare në Margegaj, Shoshan, Dragobi dhe Valbonë krijoi kushte më të mira për nxënësit dhe mësuesit. Investimet në
shkolla u panë si investim për të ardhmen e zonës, sepse çdo fëmijë meriton të mësojë në kushte dinjitoze.
Shëndetësia dhe shërbimet sociale ishin gjithashtu në qendër të vëmendjes. U ndërtuan qendra shëndetësore dhe ambulanca në Dragobi, Valbonë, Margegaj, Koçanaj, Paqe dhe Shoshan, duke afruar sherbimin mjekësor pranë banorëve të zonave të thella. Këto investime ulën ndjeshëm vështirësitë e banorëve për të marrë shërbim shëndetësor.
Një nga projektet më të rëndësishme ishte përmirësimi i ujësjellësve dhe kanaleve të ujitjes. U realizuan ujësjellës në Valbonë, Dragobi, Margegaj, Koçanaj, Shoshan, Katundi i Paqes dhe Rragam, si dhe u ndërtuan kanalet e ujërave të zeza dhe kanalet vaditëse në disa fshatra. Kjo ndikoi drejtpërdrejt në përmirësimin e jetës së banorëve dhe në zhvillimin e bujqësisë.
Turizmi u pa si një nga shtyllat e zhvillimit të Tropojës. Ndërtimi i Qendrës së Zhvillimit të Turizmit në Valbonë, pajisja
e saj me infrastrukturë, ndërtimi i shtigjeve malore në luginën e Valbonës dhe krijimi i kampingut për turistët ishin hapa të rëndësishëm për ta kthyer zonën në një destinacion të njohur turistik..
Këto projekte krijuan mundësi të reja për punësim dhe zhvillim ekonomik.Në të njëjtën kohë, u investua në administratë dhe sherbime publike, duke rikonstruktuar zyrat e gjendjes civile, zyrat e komunës dhe duke përmirësuar rrjetin elektrik me vendosjen e transformatorëve dhe linjave të tensionit të lartë.
Këto investime rritën cilësinë e shërbimeve për qytetarët.Të gjitha këto projekte kishin një qëllim të përbashkët: përmirësimin e jetës së njerëzve dhe krijimin e kushteve për zhvillim të qëndrueshëm në Tropojë.Nuk ishte vetëm ndërtim rrugësh apo objektesh, por ndërtim i një të ardhmeje më të mirë për komunitetin.
Siç kishte deklaruar vetë Rexhë Byberi me rastin e përurimit të Udhërrëfyesit të Parë për Valbonën:
„‟Tropoja e kërkon dhe e meriton perspektivën, Nëse nuk i pranojmë mungesat dhe dobësite tona asnjëherë nuk do t’i qasemi me realizëm një të ardhmje premtuese”.
E kam fjalën për Tropojën dhe qëndrimin e përbashkët te secilit banor ndaj saj jo vetëm si ndjenjë e lartë për vendlindjen por së pari si një hapësire shpirtërore fisnike kombetare, te nje treve si kjo e jona qe ka shkruar historinë e saj në fletën me të pastër të memories sonë nacionale. Duke i shtuar kesaj risie edhe faktin se sic e përshkruan një poet i njohur “në Tropojë Zoti dhe natyra kanë qenë dorëleshuar dhe bujare me mrekullitë që i kanë dhuruar”.
E kam fjalën për ti bashkuar energjitë ,dituritë e mundësitë që Tropoja të ketë vendin meritor edhe në fushën ekonomike. Për këtë qëllim unë me stafin tim ,duke përfituar edhe nga situata elektorale po përvijojmë një program e strategji të detajuar jo vetëm për 4 vitet e ardhshme por afatgjatë që resurset e cmuara që disponon rrethi ynë ti funksionalizojmë e shfrytëzojmë në shërbim të komunitetit.
Eksperienca ime në komunën Margegaj e materializuar në dokumente shkencore të menaxhimit do të zgjerohet e thellohet më tutje në të gjithë hapësirën territoriale që përfshin Malësinë e Gjakovës. Besoj se pavarësisht kahjeve dhe bindjeve politike të çdo lloji kushdo e kupton dhe e kërkon një klime të re drejtimi, pune dhe menazhimi. Sloganet dhe parullat e tranzicionit le ti zevëndësojmë me filozofinë e domosdoshme të punës dhe aksionit.
Vetëm kështu e duam,nderojmë dhe ndërtojmë Tropojën, siç e kërkojmë!
Gradualisht, vizioni për zhvillim filloi të bëhej realitet. Fshatra që më parë kishin vështirësi në komunikim u lidhën me rrugë, shkolla u përmirësuan, shërbimet shëndetësore u afruan dhe turizmi filloi të marrë jetë.
Qendrat e reja shendetësore në Dragobi dhe Valbonë.
„‟Këmbëngulja e kryekomunarit të Margegajt do të ishte edhe për përfundimin e investimit të rrugës së Valbonës, e cila nuk u mbyll deri në vitin 2013 dhe trokitja e Rexhë Byberit në institucione, si dhe zëri i tij i fortë në media mundësuan që ai aks rrugor të asfaltohej dhe t‟u krijohej komoditet turistëve deri në skajin fundor ku sherbehet në hoteleri.
Përgjatë mandateve si kryekomunar, z. Byberi ka mundur të jetë një sherbëtor i mirë ndaj atyre që e kishin votuar ose jo dhe të njëjtën sjellje e pati edhe në detyrat e tjera që ka mbajtur deri ditën kur radha i erdhi të ishte kryebashkiak i Tropojës. I vetmi tropojan që ka bërë karrierë në vendlindje, gjithë aktivitetin e tij, karrierën, jetën, e ka vënë në dispozicion të bashkëqytetarëve.
Çdo ditë me ta, i përshëndet, u jep dorën, i pret në zyrë, i dëgjon për nevojat e tyre dhe u jep zgjidhje brenda mundësive të institucionit e pse jo, përkushtohet duke u interesuar edhe në institucione të tjera që çdo kërkesë e tyre të gjejë zgjidhje në rrugë ligjore, duke mos hasur në burokraci. Për të, qytetari është i pari.
Ka jetuar dhe jeton çdo ditë me pasionin për të bërë më të mirën për vendlindjen, duke pasur ide dhe duke mundësuar projekte zhvillimore në shumë fusha; pse jo, është kujdesur t‟u bëjë edhe publicitetin pa bujë, pa harxhuar miliona që shpeshherë nuk sjellin asgjë, por me mikpritjen që e karakterizon atë dhe çdo tropojan, siç thuhet në malësi: me bukë, kripë e zemër të bardhë.
Përtej publicitetit në aspektin turistik, Rexhë Byberi, përmes gazetarëve, mundi të sillte në Tiranë, Shqipëri dhe diasporë, ku gjenden bashkëqytetarët tanë, të vërtetën e trashëguar ndër breza se në Tropojë‟‟ shtëpia është e Zotit dhe e mikut „‟dhe nuk bëhej fjalë për mungesë sigurie.
Këmbëngulja e kryekomunarit të Margegajt do të ishte edhe për përfundimin e investimit të rrugës së Valbonës, e cila nuk u mbyll deri në vitin 2013 dhe trokitja e Rexhë Byberit në institucione, si dhe zëri i tij i fortë në media mundësuan që ai aks rrugor të asfaltohej dhe t‟u krijohej komoditet turistëve deri në skajin fundor ku sherbehet në hoteleri.
Përgjatë mandateve si kryekomunar, z. Byberi ka mundur të jetë një sherbëtor i mirë ndaj atyre që e kishin votuar ose jo dhe të njëjtën sjellje e pati edhe në detyrat e tjera që ka mbajtur deri ditën kur radha i erdhi të ishte kryebashkiak i Tropojës.
Rexha i ka trajtuar qytetarët të barabartë, pa dallim feje apo bindjesh politike; për të, primare ka qenë Tropoja dhe, si qytetar i saj, me bashkëqytetarët është sjellë si vëllai me vëllain.
Rexh Byberi nuk është një kryebashkiak “karrigeje”; ai vendin e punës, të besuar nga vota e bashkëqytetarëve, e sheh të lidhur ngushtë me nevojat e tyre.‟‟
