Kali i të Këqijave

0

Nga Naim Berisha

-fragment nga poema me te njejtin titull,
marre nga libri “Le te Vijne Vajzat”, botuar me 2005.-

Loading...

*** *** ***

Unë jam ai Kali që digjesha mes zhegut
Që shkrihesha prej etjes si kripa në ujë
Që bëja fyje prej thuprave të shelgut
Dhe i bija tinëz një melodie të huaj

Unë jam ai Kali që lypja ngamot
Bukë e ujë me zërin gjer në kupë të qiellit
Por as vetë zërin tim nuk e ndieja dot
Se zëri më humbiste ndër hone të shpirtit

Theva me plug djerrinën, livadhit …
Të vizatoja peisazhin e blertë të pranverës
Të thurja çerdhet me fijet e barit
Ku të cicëronin zogjtë e mi të zemrës

Ma shkelën arën që mbolla në pranverë
M’i rrëzuan zogjtë që hodha në hapësirë
Ç’ tragjizëm, të të shkelin arën e mbjellë
Të të rrëzojnë zogjtë në fluturimin krahëlirë

Por nuk u dhashë.

Nga mëngjesi vrapova gjer vonë në mbrëmje
Me dhimbjet e rënda të jetës mbi supe …
Ende vrapoj nëpër shtigjet e egra të një ëndrre
Si një xixëllonjë që duket, që xixëllin në muzgje

Sa shumë u rreka errësirën të dëboja
Me pagjumësinë time të përhershme …
Mbi krifën time të rralluar, borëronte koha
Rrudhat e ballit të gjërë, m’i bënte më të prekshme

Por mbi ballin tim flutronte shqiponja
Ndërsa mbi supe më rëndonte djepi i fëmijës
E kërkoja larg ajrin e kthjellët që dëshiroja
Veç frymën ma heponte ankthi i thinjës

Dhe fjalen “Nënë …” ma kishin vjedhur
Herezi qe shpallur ajo fjalë e dridhshme
Ajo fjalë tabu më shkurtonte jetën
Kokën ma këpuste si një dallendyshe

Nëna që m’kish lindur s’kish rëndësi fare
Një nënë tjetër ish si një ombrellë
Një nënë e kujdesshme, një nënë aq e madhe
Që s’vinte gjumë në sy prej dashurisë së thellë

Një gjysmë shekulli nuk pati rilindje
Kështu, as unë si Kalë, nuk gjeta liri …
Gjersa vit pas viti e stinë pas stine
Qe zverdhur si një vjeshtë fjala “dashuri”

Kaluan vite dhe vjen një zgjim i ri
Një mëngjes pranvere mbi mua derdh dritë
Në guva të errta të shpirtit “blasfemi”
Korali i kaltër, befas, u rilind …

U ringjall në mua, në shpirt dhe në kurm
Si në shpirtin dhe kurmin e shqipes se fjaleve
Vallë, kush e ndezi me çakmak atë dritë tek unë
Në koralin tim të kaltër të ndjenjave

Dhe u shuan pishat në përtrollzën time
Dhe u ndez nje qiell me yje e hënë
Unë s’i zë besë territ me shkelqime
Besoj si Anteu, veç në tokën Nëne!

Loading...

PËRGJIGJU

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.