nga Bujar Leskaj
Një pyetje duhet t’ia bëjmë vetes vazhdimisht: “A është partia në shërbim të shtetit, apo shteti është vënë në shërbim të partisë?”
Në dukje, përgjigjja është e thjeshtë. Partia fiton zgjedhjet, qeveris për një mandat dhe, herët a vonë, ia dorëzon pushtetin qytetarëve përmes zgjedhjeve të tjera. Në fakt, ngërçi fillon atëherë kur partia nuk e sheh më shtetin si institucion që duhet administruar, por si pronë që duhet kontrolluar.
Është çasti kur ka lindur partia- shtet.
Një fazë tjetër është shteti- parti. Nuk është më vetëm partia që kontrollon institucionet; është vetë aparati shtetëror që fillon të sillet si një strukturë partiake. Administrata, e cila nuk është në interes e shërbim të qytetarit, por të pushtetit.
Në këtë moment, kufiri midis partisë dhe shtetit zhduket.
Administrata publike kthehet në instrument elektoral. Emërimet janë në shpërblime politike. Institucionet humbasin pavarësinë, paratë publike trajtohen si kapital politik, ndësra projektet publike shiten si suksese të partisë. ndërsa qytetari që ka votuar shndërrohet në klient të pushtetit.
Në këtë çast partia mendon se pa të nuk funksionon shteti, duke rrezikuar kështu demokracinë funksionale.
Partia, më saktë sekti, ka kapur shtetin, shteti dhe qytetarët i janë nënshtruar partisë, më saktë sektit.
Aktualisht në Shqipëri sekti ka kapur shtetin, shteti prodhon pushtetin, pushteti financon sektin. Dhe anasjelltas. Sekti synon pushtetin dhe shtetin ia nënshtron sektit.
Fatkeqësisht Shqipëria demokracinë e ka në rrezik, sepse shteti është ngjyrosur lejla, si ngjyra e sektit të rilindjes. Policia, po ashtu është tejet e politizuar. Edhe shkolla. Edhe drejtësia synohet të nënshtrohet ndaj sektit rilindas. Administrata po ashtu lejla si ngjyrat e sektit famëkeq, ndërkohë që institucionet që duhet t’i shërbejnë qytetarit edhe kur qeveria është kundërshtari i tyre politik, janë kundër qytetarit dhe në shërbim të partisë.
Për sektin Rama partia është më e madhe se shteti, partia është më e dashur se Shqipëria e shqiptarët.
Sekti Rama qëllimisht nuk kupton mësimin më elementar të demokracisë. Mësimin se partitë lindin e vdesin, kulmojnë e degradojnë; qeveritë ndryshojnë; kryeministrat largohen dhe deputetët zëvendësohen. Ajo që duhet të mbetet është atdheu dhe shteti ligjor demokratik e funksional.
Kolegët deputetë duhet të ndërgjegjësohen se demokracia e vërtetë nuk matet vetëm me numrin e votave që merr një parti, por me mënyrën se si sillet ajo pasi i merr votat.
Nëse fituesi i zgjedhjeve përdor shumicën për të forcuar institucionet, kemi demokraci.
Nëse përdor institucionet për të forcuar partinë, kemi deformim dhe shpërfytyrim të demokracisë.
Dhe kur qytetari nuk arrin më të dallojë se ku mbaron partia dhe ku fillon shteti, demokracia ka rënë.
Por shteti, ashtu si atdheu, është më i vjetër se qeveria dhe duhet të jetë më jetëgjatë se çdo parti.
